Η φιλελεύθερη δημοκρατία της εποχής μας είναι υποτίθεται το σύστημα εκείνο το οποίο εγγυάται τους βασικούς θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, κυρίως τα πολιτικά και τα ατομικά δικαιώματα του ανθρωπου. Τα όσα συμβαίνουν στην Γιουγκοσλαβία και στις γειτονικές μας, αλλά και σε όλες όσες έχουν εκστρατευτικά σώματα για τη διαφύλαξη της ειρήνης, είναι πρωτοφανή για τη γηραιά ήπειρο. Η κοινή γνώμη στην Ευρώπη, τώρα αντιλήφθηκε το τί ακριβώς συνέβη στην πραγματικότητα στη Βοσνία και στο Κοσσυφοπέδιο: Οι βομβαρδισμοί είχαν ως στόχο την προστασία των Μουσουλμάνων και των Αλβανοφώνων από την "εθνοκάθαρση" των Σέρβων, αλλά τώρα όλες οι εθνότητες της Γιουγκσοσλαβίας, οι γειτονικές χώρες και οι στρατιώτες που βρίσκονται εκεί, κινδυνεύουν από τη ραδιενέργεια των βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου, από τα χημικά όπλα, αλλά και από τις αναθυμιάσεις λόγω των βομβαρδισμών των χημικών εργοστασίων.
Οι τύποι ετηρήθησαν, αν ετηρήθησαν πράγματι, η "εθνοκάθαρση" σταμάτησε, αλλά οι άνθρωποι πεθαίνουν απ' τις ασθένειες. "Η επιχείρηση επέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε", όπως έλεγαν οι παλιοί χειρουργοί. Το πρόβλημα δεν τελειώνει εκεί, είναι η πρώτη φορά μεταπολεμικά που εφαρμόζεται, με τόσο προκλητικό κυνισμό, η αυταρχική εξουσία και η μαζική γενοκτονία, όχι εναντίον εναντίον ενός λαού, αλλά εναντίον όλων των λαών που συμβαίνει να ζουν σε γειτονικές περιοχές. Όλοι ευθύνονται για τον τυχόν ολοκληρωτισμό του Μιλόσεβιτς.

Το επίσημο κράτος, το δικό μας περισσότερο, και η κομματική νομενκλατούρα αρνούνται να αντιληφθούν το τί σημαίνει η επανάσταση της πληροφορικής και η χρήση των διαδικτύων. Εξακολουθούν να μένουν προσηλωμένοι στις παλιές απόψεις περί οκταώρου και 35ώρου, π.χ., όταν οι συνθήκες εργασίας έχουν αλλάξει με τη χρήση της πληροφορικής, όταν οι μετρήσεις των μεγεθών της οικονομίας δεν μπορεί να είναι η ίδια με τις μετρήσεις της παλιάς εποχής. Πρέπει να το αντιληφθούμε όλοι μας: χρειάζονται άλλα μέτρα και άλλα σταθμά, για τον υπολογισμό της αξίας του αγαθού, της παραγωγής, του εισοδήματος, της εργασίας ή της ανεργίας...
Αυτά, όμως, δεν υπάρχουν στη σκέψη των υπουργών, των τεχνοκρατών, των συνδικαλιστών, αλλά ούτε και στην προβληματική των πολιτικών ή στη συλλογιστική των θεωρητικών της νέας εποχής, παγκοσμιοποιημένων ή μη. Ως πότε αυτό; Η εποχή τρέχει.

Πολλά από όσα συμβαίνουν στις μέρες μας θυμίζουν την τελευταία δημοηγορία του Περικλέους, όταν ο μεγάλος πολιτικός έβλεπε τους συμπολίτες του να παρεκτρέπονται και προσπαθούσε να τους συγκρατήσει με τις παραινέσεις του, ενώ ο Πελοποννησιακός πόλεμος εμαίνετο: "Εγώ γάρ ηγούμαι πόλιν ξύμπασαν ορθουμένην ωφελείν τους ιδιώτας ή καθ' έκαστον των πολιτών ευπραγούσαν αθρόαν δε σφαλλομένην". Δηλαδή, εγώ πιστεύω ότι όταν ολόκληρη η πατρίδα, η χώρα, ευημερεί ωφελεί τους ιδώτες πολίτες της, ενώ όταν ο καθένας χωριστά πλουτίζει και ολόκληρη η χώρα χρεωκοπεί, δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Αυτά ισχύουν τόσο για την υποτιθέμενη κοινωνική πολιτική της τελευταίας εικοσαετίας, με τα χρεωκοπημένα ταμεία, όσο και για την πολιτική λιτότητος για την ένταξη στο ευρώ. Πόσοι όμως διαβάζουν σήμερα τον κορυφαίο πολιτικό και φιλόσοφο της κλασικής εποχής;

Ο διεθνής τύπος, τα μεγάλα ραδιοτηλοπτικά μέσα των Ηνωμένων Πολιτειών περνούν στα "μικρά γράμματα" ή και αποσιωπούν εντελώς το πρόβλημα με τις βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου και τις διάφορες χημικές ουσίες, ο Αμερικανός έχει την εντύπωση ότι δεν συνέβη τίποτε στην ακρη αυτή της Ευρώπης, ή ότι κάποιοι απομωραμένοι Ευρωπαίοι διαμαρτύρονται. Την απάντηση την έδωσε ο Γάλλος διανοούμενος Ανρί Ντε Ζουβενέλ, όταν πριν από τρεις δεκαετίες οι Αμερικανοί απειλούσαν όλα τα μικρά κράτη στα οποία οι λαοί τους διαμαρτύρονταν για τον πόλεμο στο Βιετνάμ: "Σήμερα ελευθερία είναι το προνόμιο των μικρών κρατών να κάνουν εκείνο που θέλει η Αμερική". Άρα, παραφράζοντάς το, "ελευθερία του τύπου είναι το δικαίωμα όλων να λένε ό,τι επιτάσσει η Αμερική".