Ἡττημένων ὑπὸ τοῦ τυράννου

Ὁ θάνατος τοῦ Πελοπίδου εἶχε προκαλέσει τὴν γενικὴ θλίψη τῶν Θηβαίων καὶ Θεσσαλῶν στρατιωτῶν• πίστευαν ὅτι ἔφταιγαν κι οἱ ἴδιοι, γιατὶ ἄφησαν μόνο του τὸν στρατηγό τους. Ἀφοῦ ἄφησαν τὰ λάφυρα δίπλα στὴ σορὸ τοῦ νεκροῦ, «ἀπιόντας δὲ πολλοὺς ἐπὶ σκηνὰς μήτε πῦρ ἀνάψαι μήτε δεῖπνον ἑλέσθαι»• ὅταν ἀποσύρθηκαν πολλοὶ στὶς σκηνὲς οὔτε φωτιὰ ἄναψαν οὔτε φαγητὸ πήρανε. «Ὥσπερ οὐ νενικηκότων ἐπιφανεστάτην νίκην καὶ μεγίστην»• σὰν νὰ μὴν εἶχαν νικήσει περίλαμπρη καὶ σπουδαία νίκη. «Ἀλλ’ ἡττημένων ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ καταδεδουλωμένων»• ἀλλὰ ὅτι νικήθηκαν ἀπ’ τὸν τύραννο καὶ ὑποδουλώθηκαν. «Ἐκ δὲ τῶν πόλεων, ὡς ἀνηγγέλθη ταῦτα, παρῆσαν αἵ τε ἀρχαί»• ἀπὸ δὲ τὶς πόλεις, μόλις ἀναγγέλθηκε τὸ γεγονός, ἔφθασαν οἱ ἀρχές. «Καὶ μετ’ αὐτῶν ἔφηβοι καὶ παῖδες καὶ ἱερεῖς πρὸς τὴν ὑποδοχὴν τοῦ σώματος»• μαζὶ μὲ ἔφηβους καὶ παῖδες καὶ ἱερεῖς πρὸς ὑποδοχὴν τοῦ σκηνώματός του.