Παραφωνία ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως

Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπέλεξε πάλιν τὸν ρόλο τῆς παραφωνίας γιὰ τὴν πορεία τῆς οἰκονομίας, τὴν καταγγελία τῶν πάντων καὶ μὲ συνοδοιπόρους τοὺς ἀκροδεξιούς• ὁπωσδήποτε ἔχει τὸν λόγο του, τὰ ἐσωκομματικά, διότι πῆρε μὲν ἀναβολὴ στὴν ἀναμέτρηση μὲ τὴν ἀριστερὴ πλατφόρμα, ἀλλὰ χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀντίκρυσμα. Ἡ ὁμιλία του ἀπευθυνόταν σὲ κοιμισμένο σχεδὸν ἀκροατήριο κι ἡ ἀναφορά του γιὰ ἄμεση προκήρυξη ἐκλογῶν, προκάλεσε τὴν ἀφύπνιση μερικῶν, ὅσων βρίσκονταν κοντὰ στοὺς δυὸ τρεῖς χειροκροτητές• στὶς συζητήσεις τους οἱ περισσότεροι ἀναγνωρίζουν ὅτι, «δὲν κερδίζεται ἔτσι ὁ κόσμος, χρειάζονται ἄλλα πράγματα». Αὐτὰ δύσκολα πολὺ τὰ προσφέρει ὁ ἀρχηγός τους. Ἡ δυναμικὴ ἀλλάζει ριζικά, διότι καὶ ἡ ἀντιπολίτευσή του δείχνει, σὰν νὰ τὸν ἀφήνει νὰ χαθεῖ μόνος του. Ἡ ἐπανεκκίνση τῆς οἰκονομίας μετράει περισσότερο.