Οὐδὲ αἰσθανομενῳ τὰς ἀξίας

Οἱ πρεσβύτατοι τῶν Θεσσαλῶν εἶχαν ζητήσει ἀπ’ τοὺς Θηβαίους ὅπως ἀποδώσουν αὐτοὶ τὰς νεκρικὰς τιμὰς στὸν Πελοπίδα• τοὺς εἶχε ἀπελευθερώσει δύο φορὲς ἀπ’ τὸν τύραννα Ἀλέξανδρο καὶ τὸν θεωροῦσαν πατέρα, σωτῆρα τους καὶ διδάσκαλο. Ἕνας τους ἀποτάνθηκε στοὺς Θηβαίους καὶ ὑπέβαλε τὸ αἴτημά τους, «οὐ γὰρ ζῶντα Θεσσαλοὶ Πελοπίδαν προπέμψουσιν»• ἐπειδὴ δὲν θὰ προπέμψουν ζωντανὸ οἱ Θεσσαλοὶ τὸν Πελοπίδα. «Οὐδὲ αἰσθανομένῳ τὰς ἀξίας τιμὰς ἀποδώσουσιν»• οὔτε θὰ αἰσθάνεται τὶς ἄξιες τιμὲς ποὺ θὰ τοῦ ἀποδώσουμε. «Ἀλλ’ ἐὰν ψαῦσαί τε τοῦ νεκροῦ τύχωμεν καὶ δι’ αὐτῶν κοσμῆσαι καὶ θάψαι τὸ σῶμα»• ἀλλὰ ἐὰν ἀξιωθοῦμε νὰ ἀγγίξουμε τὸ σῶμα του καὶ ἔτσι νὰ τὸν νεκροστολίσουμε καὶ νὰ τὸν θάψουμε. «Δόξομεν ὑμῖν οὐκ ἀπιστεῖν ὅτι μείζων ἡ συμφορὰ γέγονε Θετταλοῖς ἢ Θηβαίοις»• θὰ σᾶς δείξουμε ὅτι ἀναγνωρίζουμε ὅτι μεγαλύτερη εἶναι ἡ συμφορὰ γιὰ τοὺς Θεσσαλοὺς παρὰ γιὰ τοὺς Θηβαίους.