Προσαρμογὴ πρὸς Εὐρωζώνη

Ἡ ἀντιπολίτευση ἐγκαταλείπει ἐπιτροχάδην τὴν ἀντιευρωπαϊκὴ πολεμική της κι ἀποδέχεται θέσεις ὑπὲρ τοῦ εὐρώ, σὲ χαμηλὸ τόνο ἀκόμη• πρῶτος κάνει στροφὴ ὁ Ναπολεοντίσκος, ὁ ὁποῖος μιλάει γιὰ ἀλλαγὴ τῆς Εὐρωζώνης ἀπὸ μέσα, χωρὶς νὰ ἀναφέρει ὅμως, μόνος του θὰ τὸ πετύχει αὐτό; ἢ σὲ συνεργασία μὲ τὸν φίλο του Σόρος; Οἱ ἄλλοι ἀντιπολιτευόμενοι κινοῦνται πρὸς τὴν ἴδια κατεύθυνση, ἀλλὰ περισσότερο χαμένοι αὐτοί. Δύο νέα στοιχεῖα προστίθενται στὴν πολιτικὴ ζωή, οἱ προοπτικὲς ἐπανεκκινήσεως τῆς οἰκονομίας θεωροῦνται δεδομένες ἀπὸ ὅλους πλέον, ἀκόμη κι ἀπ’ τοὺς ἀτλαντοκίνητους τῶν οἰκονομικῶν συμποσίων, ἐνῶ ἀποκαλύπτεται ἡ καθοδήγηση τῆς διαπλοκῆς ἀπ’ τὰ ἴδια κέντρα, μὲ ἐμφανῆ τὴν ἀμηχανία της. Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης στὴν ἀγορὰ καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας ὑποχρεώνει τὰ κόμματα σὲ ἄλλη τακτική• προέβλεπαν κατάρρευση τῆς κυβερνήσεως ἀνὰ τρίμηνο, ὁπότε κουράστηκαν… «Τὸ πολὺ τὸ Κυρ’ ἐλέησον τὸ βαριέται κι ὁ Θεός».