Χρυσῷ καὶ πορφύραις εἶναι

Ἡ κηδεία τοῦ Πελοπίδου ἦταν ἡ λαμπρότερη στὴν ἐποχή της, διότι ὄχι μόνο οἱ Θηβαῖοι θρηνοῦσαν τὸν ἡγέτη τους, ἀλλὰ καὶ οἱ Βοιωτοὶ καὶ οἱ Θεσσαλοί• ἦταν πρωτεργάτης τῆς καταλύσεως τῆς σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας. «Ἐκείνων δὲ τῶν ταφῶν οὐ δοκοῦσιν ἕτεραι λαμπρότεραι γενέσθαι»• ἀπ’ τὶς κηδεῖες λένε ὅτι δὲν εἶχε γίνει ἄλλη λαμπρότερη. «Τοῖς τὸ λαμπρὸν οὐκ ἐν ἐλεφάντι καὶ χρυσῷ καὶ πορφύραις εἶναι νομίζουσιν»• ὅσους πιστεύουν ὅτι ἡ λαμπρότης δὲν βρίσκεται στὸ ἐλεφατοστοῦν καὶ στὸν χρυσὸ καὶ στὶς πορφύρες. «Ὥσπερ Φίλιστος ὑμνῶν καὶ θαυμάζων τὴν Διονυσίου ταφήν»• ὅπως ὁ Συρακούσιος ἱστορικὸς Φίλιστος ὑμνεῖ καὶ θαυμάζει τὴν ταφὴ τοῦ Διονυσίου. «Οἷον τραγῳδίας μεγάλης τῆς τυραννίδος ἐξόδιον θεατρικὸν γενομένην»• ὅτι ἡ τυραννία ἔμοιαζε μὲ ἐξόδιο θεατρικῆς τραγῳδίας. Ἡ συμμετοχὴ τοῦ ἁπλοῦ κόσμου ἔδιδε τὸν τόνο στὸν Θηβαῖο ἡγέτη• καταλάβαιναν οἱ Θηβαῖοι ὅτι τελείωνε καὶ ἡ δική τους ἡγεμονία.