Ἡφαιστίωνος ἀποθανόντος

Ἡ ἀπόδοση τιμῶν στὸν νεκρὸ ἦταν πάντοτε ἱερὴ τελετουργία στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπ’ τὴν προϊστορικὴ ἐποχή• στὴν ἀρχαιότητα τιμοῦσαν ἀκόμη περισσότερο τοὺς νεκρούς, ἰδιαίτερα ὅταν ἦταν ἐπώνυμοι κι εἶχαν προσφέρει στὴν πατρίδα τους. «Ἀλέξανδρος δὲ ὁ μέγας Ἡφαιστίωνος ἀποθανόντος οὐ μόνον ἵππους ἔκειρε καὶ ἡμιόνους»• ὁ δὲ Μέγας Ἀλέξανδρος, ὅταν πέθανε ὁ Ἡφαιστίων, δὲν κούρεψε μόνο τοὺς ἵππους καὶ τοὺς ἡμιόνους. «Ἀλλὰ καὶ τὰς ἐπάλξεις ἀφεῖλε τῶν τειχῶν, ὅπως ἂν δοκοῖεν αἱ πόλεις πενθεῖν»• ἀλλὰ γκρέμισε καὶ τὶς ἐπάλξεις τῶν τειχῶν, γιὰ νὰ φαίνεται ὅτι καὶ οἱ πόλεις πενθοῦν. «Ἀντὶ τῆς πρόσθεν μορφῆς κούριμον σχῆμα καὶ ἄτιμον ἀναλαμβάνουσαι»• ἀντὶ τῆς προηγουμένης μορφῆς των παίρνοντας κουρεμένο καὶ περιφρονημένο σχῆμα. «Ταῦτα μὲν οὖν προστάγματα δεσποτῶν ὄντα καὶ μετὰ πολλῆς ἀνάγκης περαινόμενα»• αὐτὰ εἶναι λοιπὸν προστάγματα δεσποτῶν ποὺ ἐκτελοῦνται κάτω ἀπὸ ἐξαναγκασμό. Ἡ αὐθόρμητη λαϊκὴ συμμετοχὴ στὴν κηδεία τοῦ Πελοπίδου διαφέρει.