Καὶ ἀλαζονείας ἐπίδειξις

Ἡ κηδεία τοῦ Πελοπίδου ἦταν πάνδημη καὶ ἡ λαμπρότερη στὴν ἐποχή της, διότι τὸν ἔκλαυσαν ὅλοι, Θηβαῖοι, Βοιωτοὶ καὶ Θεσσαλοί• ἡ σύγκριση μὲ τὶς κηδεῖες ἄλλων, τοῦ Ἡφαιστίωνος, τοῦ τυράννου Διονυσίου εἶναι καταλυτική. Ὅταν γίνεται μὲ προστάγματα τῶν δεσποτῶν, «καὶ μετὰ φθόνου τῶν τυχόντων καὶ μίσους τῶν βιαζομένων»• καὶ κινοῦν τὸν φθόνο τῶν παραβρισκομένων καὶ τὸ μῖσος τῶν έξαναγκαζομένων. «Οὐδεμᾶς χάριτος ἦν δὲ οὐδὲ τιμῆς»• δὲν ἦταν ἐκδηλώσεις σεβασμοῦ καὶ τιμῆς. «Ὄγκου δὲ βαρβαρικοῦ καὶ τρυφῆς καὶ ἀλαζονείας ἐπίδειξις εἰς κενὰ καὶ ἄδηλα τὴν περιουσίαν διατιθεμένων»• ἀλλὰ βαρβαρικῆς μεγαλοπρέπειας καὶ ἀλαζονείας ἐπίδειξις, μὲ τὴν διάθεση τοῦ δημοσίου πλούτου σὲ ἄχρηστα καὶ κακόσχημα πράγματα. «Ἀνὴρ δὲ δημοτικὸς ἐπὶ ξένης τεθνηκώς, οὐ γυναικός, οὐ παίδων, οὐ συγγενῶν παρόντων»• ἀλλὰ ἄνδρας ταπεινῆς καταγωγῆς πεθαίνοντας σὲ ξένη χώρα, καὶ χωρὶς νὰ ἔχει τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς συγγενεῖς παρόντες.