Ὁ τῶν εὐτυχούντων θάνατος

Τὸ τέλος τοῦ ἀνθρώπου κρίνει καὶ τὴν προηγούμενη ἱστορία του πιστεύουν οἱ Ἕλληνες, «ἕκαστον τῶν προγεγενημένων ἀπὸ τοῦ τελευταίου συμβάντος κρίνεται»• ὁ ἄδοξος θάνατος τοῦ Πελοπίδου, διότι παρασύρθηκε ἀπ’ τὸ προσωπικό του μίσος κατὰ τοῦ τυράννου Ἀλεξάνδρου, ἀντισταθμίσθηκε ἀπ’ τὶς ἐξαίρετες τιμὲς ποὺ τοῦ ἀπέδωσαν οἱ σύγχρονοί του στὴν κηδεία του. «Οὐ γάρ, ὡς Αἴσωπος ἔφασκε, χαλεπώτατός ἐστιν ὁ τῶν εὐτυχούντων θάνατος»• διότι δὲν εἶναι, ὅπως ἔλεγε ὁ Αἴσωπος, πολὺ μεγάλη συμφορὰ ὁ θάνατος τῶν εὐτυχισμένων. «Ἀλλὰ μακαριώτατος, εἰς ἀσφαλῆ χώραν τὰς εὐπραξίας κατατιθέμενος τῶν ἀγαθῶν»• ἀλλὰ γίνεται ἐξαιρετικὴ εὐτυχία, καθὼς σὲ ἀσφαλῆ τόπο ἐναποθέτει τὶς καλὲς πράξεις τῶν ἀγαθῶν ἀνθρώπων. «Καὶ τύχην μεταβάλλεσθαι μὴ ἀπολείπων»• τὶς ὁποῖες ἐξασφαλίζει ἀπ’ τὰ παιχνίδια τῆς τύχης. Ἡ ἀπόδοσις τιμῶν στοὺς νεκροὺς ἐκφράζει τὴν ἐκτίμηση τῶν συγχρόνων• στὸν Πελοπίδα αἰσθάνονταν ὅτι τελειώνει ἡ ἀκμὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Νοτίου Ἑλλάδος.