Μαλκίτου καὶ Διογείτονος

Οἱ Θηβαῖοι, οἱ Βοιωτοὶ καὶ οἱ Θεσσαλοὶ ἐτίμησαν δεόντως τὸν Πελοπίδα κατὰ τὴν κηδεία του• αἰσθάνονταν μᾶλλον ὅτι μὲ τὸν ἄδοξο θάνατό του ἔκλεινε ἡ πρώτη περίοδος τῆς θηβαϊκῆς ἡγεμονίας στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ προοιωνιζόταν τὸ τέλος της. «Ὁ δὲ θάνατος αὐτοῦ μεγάλα μὲν ἐλύπησε τοὺς συμμάχους, μείζονα δὲ ὠφέλησε»• ὁ δὲ θάνατός του ἐλύπησε μὲν πολὺ τοὺς Θηβαίους, ἀλλὰ περισσότερο τοὺς ὠφέλησε. «Θηβαῖοι γάρ, ὡς ἐπύθοντο τὴν τοῦ Πελοπίδου τελευτήν»• διότι οἱ Θηβαῖοι μόλις πληροφορήθηκαν τὸν θάνατο τοῦ Πελοπίδου. «Οὐδεμίαν ἀναβολὴν ποιησάμενοι τῆς τιμωρίας κατὰ τάχος ἐστράτευσαν»• χωρὶς οὐδεμίαν ἀναβολὴ τῆς τιμωρίας ἐξεστράτευσαν ἀμέσως. «Ὁπλίταις ἑπτακισχιλίοις, ἱππέας δ’ ἑπτακοσίοις, ἡγουμένου Μαλκίτου καὶ Διογείτονος»• μὲ ἑπτὰ χιλιάδες ὁπλῖτες καὶ ἑπτακοσίους ἱππεῖς καὶ μὲ στρατηγοὺς τὸν Μαλκίτα καὶ τὸν Διογείτονα. Αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ τελευταία ἐκστρατεία τῶν Θηβαίων πρὸς Βορρᾶν• περιόρισαν στὴ συνέχεια τὸ ἐνδιαφέρον τους στὴν Πελοπόννησο.