Εὐρωαμερικανικὴ συμφωνία

Οἱ διαπραγματεύσεις γιὰ τὴν σύναψη εὐρωαμερικανικῆς συμφωνίας ἐλευθέρων ἀνταλλαγῶν δὲν προχώρησαν, ὅσο γρήγορα τουλάχιστον περίμεναν στὴν Οὐάσιγκτον• πέρασαν πέντε μῆνες ἀπ’ τὴν ἔναρξή τους καὶ ἡ πρόοδος εἶναι ἐλάχιστη. Τὰ ἐμπόδια ἑστιάζονται κυρίως στὴν προστασία κλάδων στρατηγικῆς σημασίας, παραγωγὴ ὑδάτων, ἐνεργείας καὶ στοὺς δημόσιους τομεῖς, οἱ ὁποῖοι εἶναι πολλοὶ στὴν Εὐρώπη καὶ τοὺς ἀντιμετωπίζουν μὲ ἰδιαίτερη εὐαισθησία• ἡ Ἐπιτροπὴ γνωρίζει, ὅτι ἐὰν προχωρήσει σὲ παραχωρήσεις πρὸς τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες στοὺς κλάδους αὐτους, τότε εἶναι δύσκολος, ἂν ὄχι ἀδύνατος, ὁ ἔλεγχός τους καὶ ἀπέναντι σὲ τρίτες χῶρες. Ἡ ἀπελευθέρωση τῶν κλάδων αὐτῶν ἐπιβάλλεται, ὅπως στὴ χώρα μας, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ συγκεκριμένες προϋποθέσεις καὶ τὸν αὐστηρὸ ἔλεγχο τοῦ κράτους καὶ τῆς Ἐπιτροπῆς• τίποτε δὲν εἶναι ἀνεξέλεγκτο στοὺς στρατηγικοὺς κλάδους τῆς οἰκονομίας. Οἱ ἐλπίδες λιγοστεύουν γιὰ πλήρη ἀπελευθέρωση τῆς ἀγορᾶς στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ εἶναι ἀδύνατο αὐτό, λόγῳ τῶν παραδόσεών της.