Εὐρωζώνη, νέος πρόεδρος

Ἡ ἀπόφαση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, γιὰ τὴν σύσταση προέδρου πλήρους ἀπασχολήσεως γιὰ τὴν Εὐρωζώνη, εἶναι ἱστορικῆς σημασίας καὶ θεωρεῖται ὡς τὸ καθοριστικὸ βῆμα γιὰ τὴν πολιτική της ἑνοποίηση• ἡ ἐπιλογὴ ὡς προέδρου, πρωθυπουργοῦ ἢ ὑπουργοῦ κάποιου ἑταίρου, μὲ ἄσκηση ταυτοχρόνως τῶν ὑποχρεώσεών του στὴν χώρα του, δὲν ἀνταποκρίνεται πλέον στὶς ἀνάγκες τῆς ἑνιαίας ἀγορᾶς. Ὁ πρόεδρος ὀφείλει ἔχειν τὶς ἁρμοδιότητες, συγκαλεῖν τὰ ὄργανα τῆς Εὐρωζώνης, ἐκπροσωπεῖν αὐτὴν διεθνῶς, παρεμβαίνειν ταχύτατα γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση προβλημάτων καὶ ἔχειν ἄμεση γνώση τῆς οἰκονομικῆς πορείας τῶν μελῶν• ὁ καιρὸς εἶναι κατάλληλος, διότι ἐφαρμόζεται ἡ αὐστηρὰ δημισιονομικὴ πειθαρχία καὶ καθιερώνεται ἡ ἑνιαία τραπεζικὴ ἀγορά, τὰ δύο μέτρα γιὰ τὴν ἄμυνα στὸν ἀδυσώπητο οἰκονομικὸ πόλεμο εὐρὼ καὶ δολλαρίου. Στὴν πράξη, μὲ τὴν ἐκλογὴ προέδρου πλήρους ἀπασχολήσεως, ἡ Εὐρωζώνη ἐνηλικιώνεται κι ἀποκτᾶ τὴν δική της φωνὴ στὴν διεθνῆ κοινότητα. Τὰ ὑπόλοιπα ἔρχονται μόνα τους.