Πολλοὶ γὰρ πλουτεῦσι κακοὶ

Ὁ Σόλων, παρ’ ὅλο ποὺ καταγόταν ἀπὸ ἀριστοκρατικὴ οἰκογένεια, μὲ ρίζες στὸν βασιλέα Κόδρο, αἰσθανόταν πάντοτε ἀλληλέγγυος πρὸς τὸν ἁπλὸ κόσμο• τὸ ἐξέφρασε αὐτὸ στὸ πολιτικό του πρόγραμμα, ἀλλὰ καὶ στὰ ποιήματά του. «Ὅτι δ’ αὐτὸν ἐν τῇ τῶν πενήτων μερίδι μᾶλλον ἢ τῇ τῶν πλουσίων ἔττατε, δῆλόν ἐστιν ἐκ τούτου»• ὅτι ἔθετε δὲ τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν τάξη τῶν φτωχῶν παρὰ μὲ ἐκείνη τῶν πλουσίων, γίνεται φανερὸ ἀπ’ τοὺς ἀκόλουθους στίχους. «Πολλοὶ γὰρ πλουτεῦσι κακοί, ἀγαθοὶ δὲ πένονται/»• πολλοὶ λοιπὸν κακοὶ πλουτίζουν, ἐνῶ πολλοὶ καλοὶ εἶναι φτωχοί. «Ἀλλ’ ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα/»• ἀλλὰ ἐμεῖς αὐτὰ δὲν τὰ ἀνταλλάσσουμε. «Τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον• ἐπεὶ τὸ μὲν ἐμπεδον αἰεί/»• τὴν ἀρετὴ μὲ τὸν πλοῦτο• διότι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν σταθερὴ βάση. «Χρήματα δ’ ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος ἔχει»• ἐνῶ χρήματα πότε ἔχει ὁ ἕνας καὶ πότε ὁ ἄλλος.