Ἀπὸ τῆς πολιτικῆς ἀρετῆς

Ὁ Σόλων ἔγραψε καὶ ποιήματα ἁπλοϊκά. «Ἐν δὲ τοῖς φυσικοῖς ἁπλοῦς ἐστι λίαν καὶ ἀρχαῖος, ὡς δῆλον ἐκ τούτων»• στὰ φυσικὰ ποιήματα εἶναι ἁπλοϊκὸς καὶ πρωτόγονος, ὅπως φαίνεται ἀπὸ αὐτά: «Ἐκ νεφέλης πέλεται χιόνος μένος ἠδὲ χαλάζης/»• ἀπ’ τὰ σύννεφα ἔρχεται τὸ βαρὺ χιόνι καὶ τὸ χαλάζι. «Βροντὴ δ’ ἐκ λαμπρᾶς γίνεται ἀστεροπῆς/»• ἡ βροντὴ γίνεται ἀπ’ τὴν λαμπρὴ ἀστραπή. «Ἐξ ἀνέμων δὲ θάλασσα ταράσσεται• ἢν δέ τις αὐτήν/»• ἀπ’ τοὺς ἀνέμους ταράσσεται ἡ θάλασσα• ἐὰν δὲ κάποιος αὐτήν. «Μὴ κινῇ πάντων ἐστι δικαιοτάτη»• δὲν τὴν κινεῖ εἶναι πιὸ ὡραία ἀπ’ ὅλα. «Καὶ ὅλως ἔοικεν ἡ Θάλεω μόνο σοφία τότε περαιτέρω τῆς χρείας ἐξικέσθαι τῇ θεωρίᾳ»• καὶ γενικὰ μόνο ἡ φιλοσοφία τοῦ Θαλῆ ὑπερέβη ὡς θεωρία τὶς κοινὲς ἀνάγκες. «Τοῖς δὲ ἄλλοις ἀπὸ τῆς πολιτικῆς ἀρετῆς τοὔνομα τῆς σοφίας ὑπῆρξε»• ἀπ’ τὴν πολιτικὴ ἀναδύθηκε ἡ φιλοσοφία.