Κυβέρνηση ἐφικτῆς ἀνοχῆς

Ἡ τριήμερος κυοφορία ἔδωσε κυβέρνηση ἐφικτῆς ἀνοχῆς τῶν δύο ἑταίρων μεταξύ τους καὶ ρίχνει τὸ βάρος τῆς ἐπιτυχίας της στὴ συνεργασία τῶν δύο ἀρχηγῶν καὶ στὴν ἐργατικότητα τῶν ὑπουργῶν• τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ ἀπόδοση στὸ ὑπουργεῖο Διοικητικῆς Μεταρρυθμίσεως ἀπ’ τὸν νέο ὑπουργό, ὡς προϊὸν ἐσωκομματικῆς ἰσορροπίας, χωρὶς προηγούμενη ἐμπειρία ἀσκήσεως τῆς ἐξουσίας. Οἱ ἄλλες μετακινήσεις ἦταν λογικές, ἐνῶ ἔγιναν καὶ κινήσεις ἀνοχῆς πρὸς τοὺς οἰκονομικοὺς παράγοντες, μᾶλλον στὰ πλαίσια τοῦ συμβιβασμοῦ γιὰ τὴν προώθηση τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας• τὸ πολιτικό μας σύστημα εἶναι πρωθυπουργικοκεντρικό, μετὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῡ Συντάγματος τὸ 1986, ὁπότε πάλι ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς θὰ σηκώσει τὸ βάρος τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Ἀπομένει ἡ ἐπίδειξη πυγμῆς, μαζὶ μὲ τὸν Εὐάγγελο Βενιζέλο, γιὰ τὴν ἄσκηση πιέσεως στοὺς ὑπουργούς τους , διότι σὲ πρακτικὸ ἐπίπεδο χωλαίνει ἡ κρατικὴ μηχανή, ἀλλὰ καὶ ἡ αὐτόματη ἐπαναφορὰ στὴν τάξη τῶν παραστρούντων…