Ἐπιδεῖξαι τὸ δικαιοπραγεῖν

Ἡ στιχομυθία τοῦ Σόλωνος καὶ τοῦ Ἀναχάρσεως, ὡς πρὸς τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν νόμων ἦταν ἱστορική• ὁ Σκύθης σοφὸς ἔλεγε ὅτι μόνο οἱ ἀδύναμοι καὶ οἱ φτωχοὶ ὑπακούουν στοὺς νόμους, οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἰσχυροὶ τοὺς παραβιάζουν. Ἀλλὰ ὁ Σόλων ἀπαντοῦσε, ὅτι συντάσσει ἔτσι τοὺς νόμους, «ὥστε πᾶσι τοῦ παρανομεῖν βέλτιον ἐπιδεῖξαι τὸ δικαιοπραγεῖν»• ὥστε σὲ ὅλους νὰ εἶναι προτιμώτερη ἡ δίκαιη πράξη ἀπ’ τὴν παράνομη. «Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὡς Ἀνάχαρσις εἴκαζεν ἀπέβη μᾶλλον ἢ κατ’ ἐλπίδα τοῦ Σόλωνος»• ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ ἔγιναν ὅπως ὑπέθετε ὁ Ἀνάχαρσις κι ὄχι ὅπως ἤλπιζε ὁ Σόλων. «Ἔφη κἀκεῖνο θαυμάζειν ὁ Ἀνάχαρσις ἐκκλησίᾳ παραγενόμενος»• εἶπε καὶ τὸ ἀκόλουθο ὁ Ἀνάχαρσις ὅταν βρέθηκε στὴν ἐκκλησία τοῦ δήμου. «Ὅτι λέγουσιν μὲν οἱ σοφοὶ παρ’ Ἕλλησι, κρίνουσι δὲ οἱ ἀμαθεῖς»• ὅτι προτείνουν μὲν οἱ σοφοὶ στοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ κρίνουν οἱ ἀμαθεῖς. Εἶδε πολλὰ ὁ Ἀνάχαρσις.