Ἀνασύνταξη τῆς Εὐρωζώνης

Οἱ δεκαεπτὰ τῆς Εὐρωζώνης –μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς Γαλλίας, ποὺ συμπαρατἀχθηκε μὲ τὴν Οὐάσιγκτον στὸ θέμα τῆς Συρίας- ἔδωσαν τὴν αἴσθηση ἀνασυντάξεώς τους στὰ διεθνῆ, παρὰ τὶς ἰσχυρὲς ἀμερικανικὲς πιέσεις∙ ἔτσι ἐξέδωσαν κοινὸ ἀνακοινωθὲν γιὰ τὴν καταδίκη τῆς χρήσεως χημικῶν ὅπλων, χωρὶς οὐδεμία ἀναφορὰ στὴν ἀνάγκη χρήσεως βίας. Ἀκόμη καὶ στοὺς Εἴκοσι μεγάλους ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ ὁ Ἐνρίκο Λέτα κατέστησαν σαφέστατη τὴν διαφοροποίησή τους ἀπέναντι στὴν Οὐάσιγκτον καὶ στὸ Παρίσι, ἂν καὶ πολὺ διακριτικὰ στὸ τελευταῖο. Ἡ πολιτικὴ παρουσία τους συνέπεσε μὲ τὶς πρῶτες ἐνδείξεις ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας τους, μὲ πρώτη τὴν γερμανική, ἐνῶ καὶ στὶς χρεωμένες τοῦ Νότου, παρουσιάζεται σημαντικὴ ὑποχώρηση τῆς ὑφέσεως, ὅπως στὴν Ἑλλάδα, γιὰ πρώτη φορὰ τὴν τετραετία∙ οἱ οἰωνοὶ εἶναι εὐνοϊκοί, διότι καὶ στοὺς Ἀναδυόμενους ἀρχίζει ἡ ἀνάκαμψη, μὲ πρώτη τὴν κινεζικὴ οἰκονομία. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ ἀντιμετώπιση τῆς συριακῆς κρίσεως.