Ἤδη συντεταραγμένον αὐτὸν

Ὁ Σόλων εἶχε συνταραχθεῖ ἀπ’ τὸ παιχνίδι τοῦ Θαλοῦ, ὅτι στὴν Ἀθήνα εἶχε γίνει ἡ κηδεία ἑνὸς νέου, ὅσο ἔλειπε αὐτός∙ εἶχε ἐνοχληθεῖ ὁ Μιλήσιος, ἐπειδὴ τὸν εἰρωνεύθηκε, γιατὶ παρέμεινε ἄγαμος. «Οὕτω δὴ καθ’ ἑκάστην ἀπόκρισιν τῷ φόβῳ προσαγούμενον τὸν Σόλωνα»∙ ἔτσι λοιπὸν μετὰ ἀπὸ κάθε ἀπάντηση κυριευόταν ἀπὸ φόβο ὁ Σόλων. «Καὶ τέλος ἤδη συντεταραγμένον αὐτὸν ὑποβάλλειν τοὔνομα τῷ ξένῳ πυνθανόμενον»∙ καὶ τέλος πλέον ἐντελῶς ταραγμένος ζήτησε τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς τοῦ νεαροῦ. «Μὴ Σόλωνος ὁ τεθνηκὼς υἱὸς ὠνομάζετο»∙ μήπως ἦταν Σόλων τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα. «Φήσαντος δὲ τοῦ ἀννθρώπου, τὸν μὲν ὁρμῆσαι παίειν τὴν κεφαλήν»∙ κι ὅταν τὸ ἐπιβεβαίωσε ὁ ξένος, ὅρμησε αὐτὸς καὶ χτύπαγε τὸ κεφάλι του. «Καὶ τἆλλα ποιεῖν καὶ λέγειν, ἃ συμβαίνει τοῖς περιπαθούσι»∙ κι ἄλλα ἔκανε κι ἔλεγε, ὅπως συμβαίνει στοὺς πολὺ θλιμμένους ἀνθρώπους. Ἦταν τέλεια ἡ παγίδα τοῦ Μιλησίου φιλοσόφου.