Ἐνίσχυση τῆς Εὐρωζώνης

Ἡ συριακὴ κρίση, ἐκτὸς τῶν καθαρὰ πολιτικῶν, εἶχε ἄμεσες οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις -ἂν χωρίζονται ποτὲ αὐτὰ τὰ δύο- στὴν διεθνῆ σκηνή∙ στὴν Εὐρώπη ἡ Εὐρωζώνη ἀναδείχθηκε ὁ σταθερὸς παράγων τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, χάρις στὴν τήρηση σώφρονος στάσεως ὅλων τῶν ἑταίρων κατὰ τῶν βομβαρδισμῶν καὶ ὑπὲρ διπλωματικῆς λύσεως, μὲ τὴν παραφωνία τῆς Γαλλίας, ἀλλὰ αὐτὴ ἀντισταθμίσθηκε ἀπ’ τὴν ρωσικὴ πρωτοβουλία. Οἱ μεγάλοι χαμένοι εἶναι οἱ Ἀμερικανοὶ καὶ οἱ πιστοὶ σύμμαχοί τους στὴν Εὐρώπη, Βρεταννία, Σουηδία καὶ Δανία, ὅσο κι ἂν στὴ συνέχεια χαμήλωσαν τὸν τόνο οἱ δύο τελευταῖες∙ αὐτὰ σημαίνουν ὅτι διευκολύνεται ἡ ἐνασχόληση μὲ τὰ εὐρωπαϊκὰ θέματα, χωρὶς τὶς παρεμβάσεις τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων καὶ τῶν ὑποτακτικῶν τους. Ἔτσι στὶς σημερινὲς συνομιλίες του στὶς Βρυξέλλες ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς συναντᾶ ἐποικοδομητικὴ στάση, διότι εἶναι παντελῶς ἀποδυναμωμένοι οἱ ἀτλαντικοὶ ἄσπονδοι φίλοι μας∙ «οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ», ἔλεγον οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι.