Παῖδα θετὸν ποιησάμενος

Ὁ Θαλῆς δὲν πανδρεύτηκε, διότι, ὅπως εἶπε στὸν Σόλωνα, φοβόταν τὴν λύπη ποὺ θὰ τοῦ προκαλοῦσε ὁ ἀπώλεια ἑνὸς στενοῦ συγγενοῦς∙ ἀφορμὴ παίρνει ὁ Πλούταρχος καὶ παραδίδει πολλὰς ἠθικὰς συμβουλὰς , διὰ τὸ ἄτοπον τοῦ Θαλοῦ τὸ ὁποῖον καὶ δὲν ἐτήρησε. «Ἀλλὰ καὶ παῖδα θετὸν ἔσχε ποιησάμενος αὐτὸς τὸν τῆς ἀδελφῆς, ὥς φασι, Κύβισθον»∙ ἀλλὰ καὶ θετὸ παιδὶ ἔκανε, τὸν γιὸ τῆς ἀδελφῆς του, ὅπως λένε, τὸν Κύβισθον. «Ἐχούσης γάρ τι τῆς ψυχῆς ἀγαπητικὸν ἐν ἑαυτῇ καὶ πεφυκηυίας»∙ ἐπειδὴ ἔχει κάτι δικό της ἡ ψυχή, ἔμφυτο πρὸς τὴν ἀγάπη. «Ὥσπερ αἰσθάνεσθαι καὶ διανοεῖσθαι καὶ μνημονεύειν»∙ ὅπως τὸ αἰσθάνεσθαι καὶ τὸ σκέπτεσθαι καὶ τὸ ἀπομνημονεύειν. «Οὕτω καὶ φιλεῖν, ἐνδύεταί τι τούτῳ καὶ προσφύεται τῶν ἐκτὸς οἷος οἰκεῖον οὐδέν ἐστι»∙ ἔτσι καὶ τὸ φιλεῖν, ἡ ἀγάπη, ἐνσωματώνει κάτι καὶ ἐνσταλλάσει μέσα μας πρὸς τρίτους, χωρὶς τίποτε κοινὸ μαζί του.