Πρὸς ἐκφυλισμὸ ἀπεργιῶν

Οἱ ἀπεργίες τῶν καθηγητῶν ὁδηγοῦνται σὲ ἐκφυλισμό, καθὼς οὔτε τὴν προβαλλόμενη ἀπὸ διαπλοκή, ἀντιπολίτευση καὶ συνδικάτα εἶχαν, ἐνῶ διογκώνεται ἡ ἀγανάκτηση τῆς κοινῆς γνώμης∙ ὁ κόσμος δὲν θεωρεῖ τὴν ἐποχὴ κατάλληλη γιὰ πολιτικὴ περιπλοκὴ καὶ οἰκονομικὴ περιπέτεια. Καλῶς ἢ κακῶς βλέπει τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας καὶ τὴν ζεῖ ὁ ἴδιος ἢ ὁ περίγυρός του, καθὼς πολλὰ κινοῦνται πλέον καὶ σαφέστατα δὲν βρισκόμαστε στὴν περυσινὴ γενικὴ κατάθλιψη∙ δεύτερον, βλέπει τὸν πρωταγωνιστικὸ ρόλο τῶν γνωστῶν συνδικαλιστῶν καὶ τὸν πιάνει σύγκρυο, πάλι αὐτοὺς θὰ ἔχει στὸ κεφάλι του∙ τρίτον, δὲν πείθεται καθόλου ἀπ’ τὶς διακηρύξεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ περισσότερο τοῦ Ναπολεοντίσκου. Τὴν στάση του ἀπέναντί του τὴν ἐξέφρασε πειστικώτατα ὁ λαὸς τῆς Θεσσαλονίκης, ὅταν περιφρόνησε βαθύτατα τὴν δημόσια συγκέντρωσή του∙ στὴν πολιτικὴ ἡ περιφρόνηση εἶναι πολὺ χειρότερη ἀπ’ τὴν ἀντίθεση, διότι σημαίνει ὅτι δὲν ἀφήνει καθόλου γέφυρες ἐπικοινωνίας μαζί του.