Τὸ φιλόστοργον ἀλλότριοι

Αἱ παραινέσεις τοῦ Πλουτάρχου, γιὰ τὴν ἀγάπη ἐντὸς τῆς οἰκογενείας καὶ τὸν πόνο γιὰ τὴν ἀπώλεια ἑνὸς συγγενοῦς, μᾶς προσφέρει τὰς ἀντιλήψεις τῶν ἀρχαίων γιὰ τὸ θέμα∙ διατηροῦμε ἀκόμη τὶς ἴδιες ἠθικὲς ἀξίες στὴν κοινωνία μας. Ὅταν χάσει κανεὶς ἕναν οἰκεῖο του, «καὶ καθάπερ οἶκον ἢ χώραν γνησίων ἔρημον διαδόχων»∙ καὶ ὅπως γιὰ μία οἰκία ἢ ἕναν ἀγρὸ ἔρημο ἀπὸ γνήσιους κληρονόμους. «Τὸ φιλόστοργον ἀλλότριοι καὶ νόθοι παῖδες ἢ θεράποντες εἰσοικισάμενοι»∙ ἔτσι καὶ τὴν φιλοστοργία τους ξένοι ἢ νόθα παιδιὰ ἢ δοῦλοι τὰ κληρονομοῦν. «Καὶ καταλαβόντες ἅμα τῷ φιλεῖν τὸ φροντίζειν καὶ δεδιέναι περὶ αὐτῶν ἐνεποίησαν»∙ καὶ τὰ οἰκειοποιοῦνται παίρνοντάς τα, ἐνῶ ἀρέσκονται στὴ φροντίδα τους καὶ ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν τύχη τους. «Ὥστ’ ἴδοις ἂν ἀνθρώπους στερροτέρᾳ τῇ φύσει περὶ γάμου καὶ γενέσεως παίδων διαλεγομένους»∙ ἔτσι βλέπεις ἀνθρώπους νὰ διαφωνοῦν πεισματικὰ γιὰ τὸν γάμο καὶ τὰ παιδιά.