Παῖδας ἀγαθοὺς ἀποβαλόντες

Τὰς ἠθικὰς παραινέσεις συνεχίζει ὁ Πλούταρχος, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐργένικη ζωὴ τοῦ Θαλοῦ∙ ἔχουμε περιγραφὴ τῶν ἠθῶν τους, ἴδια μὲ τὰ δικά μας. «Εἶτα τοὺς αὐτοὺς ἐπὶ παισὶν οἰκοτρίβων ἢ θέμμασι παλλακῶν νοσοῦσι»∙ ἔπειτα οἱ ἴδιοι ἄγαμοι γιὰ τὶς ἀρρώστειες παιδιῶν τους ἀπὸ δοῦλες ἀναθρεμμένα ἀπὸ παλλκίδες. «Καὶ θνήσκουσι παρατεινομένους πόθῳ καὶ φωνὰς ἀγγενεῖς ἀφιέντας»∙ ἢ γιὰ τὸν θάνατό τους νὰ ὀδείρονται μὲ ἀπρεπεῖς φράσεις. «Ἔνιοι δὲ καὶ κυνῶν θανάτῳ καὶ ἵππων αἰσχρῶς καὶ ἀβιώτως ὑπὸ λύπης διετέθησαν»∙ μερικοὶ δὲ καὶ γιὰ τὸν θάνατο σκυλιῶν καὶ ἵππων μὲ αἰσχρὸ καὶ ἐλεεινὸ τρόπο ἀντέδρασαν στὴν λύπη τους. «Ἀλλ’ ἕτεροί γε παῖδας ἀγαθοὺς ἀποβαλόντες οὐδὲν ἔπαθον δεινόν»∙ ἀλλὰ ἄλλοι ἔχασαν καλὰ παιδιὰ καὶ δὲν ἔπαθαν τίποτε τρομερό. «Οὐδ’ ἐποίησαν αἰσχρόν, ἀλλὰ χρώμενοι τῷ λοιπῷ βίῳ κατὰ λόγον διετέλεσαν»∙ οὔτε ἔκαναν τίποτε ἄσχημο, ἀλλὰ σεμνὰ ἔζησαν τὴν ὑπόλοιπη ζωή τους.