Δολοφονία, ἀνατροπὴ πολλῶν δεδομένων

Ἡ τραγικὴ δολοφονία τοῦ νεαροῦ μουσικοῦ προκάλεσε τὴν ταυτόχρονη ἀνατροπὴ πολλῶν δεδομένων τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς∙ ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία συγκλονίσθηκε ἀπ’ τὴν βάρβαρη σφαγὴ τοῦ Παύλου Φύσσα, ἀλλὰ παρέμεινε ἤρεμη καὶ σώφρων, ἀποφεύγοντας καὶ ἀποδοκιμάζοντας τὶς ἀκραῖες ἀντιδράσεις, τὶς ὁποῖες πολλοὶ περίμεναν, ἂν δὲν εἶχαν καὶ ἄλλες σκέψεις. Ὁ τόπος τῆς δολοφονίας καὶ οἱ παραστρατιωτικὲς ὀργανώσεις τῆς ἀκροδεξιᾶς σὲ ἀριστερὲς συνοικίες ἀποκάλυψαν ἄγνωστες πτυχὲς τοῦ φαινομένου∙ τὰ κόμματα τῆς ἀριστερᾶς αἰσθάνθηκαν ὁπωσδήποτε περισσότερο τὸν ἀντίκτυπο, διότι ἦταν συνήθης ἡ προσφιλὴ χρήση ἀκραίων συνθημάτων ἐκ μέρους των, ὁπότε ἀποδείχθηκε ὅτι δὲν γνώριζαν καὶ πολὺ τὶς διεργασίες στὰ διάφορα κοινωνικὰ στρώματα καὶ μάλιστα στὰ θεωρούμενα κομματικά τους φέουδα. Οἱ διασυνδέσεις τῶν παραστρατιωτικῶν μὲ κυκλώματα προβολῆς στὴ διαπλοκή, ἀλλὰ καὶ μὲ ὑπόγειες διαδρομές, τουλάχιστον ὡς πρὸς τὶς μεθόδους, μὲ πολλὲς ἀκροαριστὲς ὁμάδες, ἀποδεικνύονται κι ἀπομένει ἡ ἐπιβεβαίωση τῶν ἐξαρτήσεών τους ἀπ’ τὸ ὀργανωμένο ἔγκλημα∙ τίποτε δὲν ἀποκλείεται πλέον, ὅταν τόσα συμβαίνουν ἀπροκάλυπτα κι ὅταν γνωρίζουμε τὸ πῶς μεθοδεύθηκαν τὰ πρὸ πενταετίας Δεκεμβριανά, ἡ πολεμικὴ τῆς τότε ἀντιπολιτεύσεως, μὲ συνθήματα γιὰ ἐπανάσταση, καὶ πῶς οἱ ἴδιες πολιτικὲς δυνάμεις μεθόδευαν, σὲ ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπ’ τὰ ὑπερατλαντικὰ κέντρα τὴν χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης.
Ὁ ἀντίκτυπος στὶς πολιτικὲς δυνάμεις εἶναι ἀντίστοιχος μὲ ἐκεῖνον στὴν κοινωνία∙ «οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ», εἶναι πολὺ σημαντικὸ αὐτὸ γιὰ τὴν εὔρυθμη πολιτική μας ζωή. Ὁ πρωθυπουργὸς πρῶτος ἦταν σαφέστατος, στὸ μήνυμά του πρὸς τὸν ἑλληνικὸ λαό, «ἡ δημοκρατία εἶναι πολὺ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπὸ ὅσο πιστεύουν οἱ ἐχθροί της». Καὶ τὸ ἀποδεικνύει, πρῶτον καὶ κύριον μὲ τὴν συνετὴ στάση τοῦ ἁπλοῦ ἀνθρώπου, διότι στὶς ἀντιδράσεις του φαίνεται τὸ βάθος τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν∙ δεύτερον, μὲ τὴν προσαρμογὴ τῶν κομμάτων στὶς νέες καταστάσεις. Ἀκόμη καὶ ἡ «Χρυσῆ Αὐγὴ» φρόντισε κι ἐξαφανίσθηκε ἀπ’ τὸ προσκήνιο, μὲ ἐλάχιστες μόνο κορῶνες, ποὺ δὲνεἶναι ἐπαρκεῖς οὔτε γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων∙ ἀποδεικνύουν, μὲ τὴν στάση τους, ὅτι γνωρίζουν ἄριστα τὰ ὅρια τῶν δυνατοτήτων τους. Πίστευαν ὅτι βρίσκονται στὸ ἀπυρόβλητο, ὅπως καὶ οἱ συνοδοιπόροι τῶν Βανδάλων τῶν Δεκεμβριανῶν, ἀλλὰ βρέθηκαν πρὸ ἐκπλήξεως, ὅπως ἔδειξαν δημοσίᾳ τουλάχιστον, ὅταν οἱ ἔρευνες –κι ἀκόμη βρίσκονται στὰ πρῶτα τους βήματα- ἄφησαν νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι οἱ ἀρχὲς γνωρίζουν τὸ βάθος τῆς παραστρατιωτικῆς τους ὀργανώσεως καὶ τὶς διασυνδέσεις τους∙ ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν ἡ βία ἀπέβλεπε μόνο στὴν κατατρομοκράτηση τῆς περιοχῆς, ὁ νεκρὸς εἶναι νεκρός, ὁπότε καὶ οἱ παρεμβάσεις τῆς πολιτείας πολὺ πιὸ αὐστηρές. Αὐτὰ δὲν ὑπολόγισαν σωστὰ οἱ ἐξ Ἑσπερίας καθοδηγητές τους καὶ οἱ ἴδιοι,
Στὴν ἀντιπολίτευση ὁ ἀντίκτυπος ἦταν ὁ ἴδιος, ἂν ὄχι καὶ χειρότερος∙ συνέβη ἡ δολοφονία τὴν ἑπομένη τῆς προσκλήσεως σὲ λαϊκὴ ἐξἐγερση ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, ὄχι μόνο πρὸς τὸν λαό, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ στοὺς μαθητὲς τῶν Δημοτικῶν σχολείων∙ ὅταν στὴν ἐποχή μας οἱ ἰδεολογίες κάθε μορφῆς ἔχουν ἐλάχιστη ἢ μηδαμινὴ ἀπήχηση, ἀλλὰ καὶ ἀρνητικὴ σὲ μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ, τότε ἡ διάκριση μεταξὺ καλῆς καὶ κακῆς βίας δὲν ὑπάρχει. Ἄλλωστε ἀποδεικνύται ὅτι ἡ ἀκροδεξιὰ ἀσκοῦσε τὴν βία κατὰ τῶν ἁπλῶν μεταναστῶν, ἀλλὰ συνεργαζόταν ἄριστα μὲ τὶς ἡγεσίες τῶν ὀργανωμένων ὁμάδων τους, γιὰ παρεμπόριο ἢ ἄλλα∙ εὔκολα κάποιος καταλήγει στὸ ἐρώτημα, πῶς γίνεται οἱ ἴδιες ὀργανωμένες ὁμάδες τῶν μεταναστῶν νὰ συνεργάζονται καὶ μὲ τὴν ἀκροδεξιὰ καὶ μὲ τοὺς ἀριστεροὺς σχηματισμούς; Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἰσχύει ἡ τυπικὴ λογική, «τὰ πρὸς τρίτον ἴσα καὶ μεταξύ των ἴσα»∙ στὴ δημοκρατία εἶναι ἀπαραίτητη ἡ πολιτικὴ ἀπόδειξη τῆς διαφοροποιήσεως, διότι δὲν ἐπαρκεῖ
ἡ ἐπίκληση τῆς ἰδεολογιᾶς. Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ ἔχει δίκαιο ὁ Χρύσανθος Λαζαρίδης, ὁφείλει νὰ καταστήσει σαφῆ τὴν διαφοροποίησή του ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀπ’ τὴν προτροπὴ καὶ στὰ Δημοτικὰ σχολεῖα γιὰ ἐξέγερση καὶ ἀπ’ τὶς φράσεις, γιὰ «γουναράδικα» καὶ «θὰ πάρει καὶ θὰ σᾶς σηκώσει». Ἡ βία εἶναι βία καὶ δὲν ἔχει ἀποχρώσεις ἢ ἄλλες διαφοροποιήσεις.
Στὴν οἰκονομία ὁ ἀντίκτυπος ἦταν μηδαμινός∙ μᾶλλον τὸ ἀντίθετο πέρασε ἀπαρατήρητο τὸ γεγονός, διότι μέτρησαν περισσότερο οἱ ἀντιδράσεις τοῦ κόσμου, ἂν καὶ ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ ἐπανῆλθε στὴν καταστροφολογία της, μὲ παροδικὲς ὅμως ἐπιπτώσεις μόνο στὸ Χρηματιστήριο. Περισσότερο ἐνδιαφέρει τοὺς οἰκονομικοὺς κύκλους ἡ ἑπομένη τῆς νίκης τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ ἡ συνακόλουθη δυναμικὴ ἀναπτύξεως τῆς Εὐρωζώνης∙ ὁ ἔλεγχος τῆς τρόϊκας ἀποβαίνει μᾶλλον τυπικός, καθὼς τὸ πρωτογενὲς πλεόνασμα θεωρεῖται δεδομένο καὶ ὑψηλό, ἐνῶ προβλέπεται ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας περὶ τὸ τέλος τοῦ ἔτους. Οἱ ἀντιδράσεις ἑστιάζονται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὰ κερδοσκοπικὰ κυκλώματα, τὰ ὁποῖα ἀδυνατοῦν δικαιολογῆσαι στὸν ἑαυτό τους, τὸ πῶς ἀπέτυχαν οἰκτρῶς καὶ ἐξουθενώθησαν στὴν Ἑλλάδα, ἢ μᾶλλον καλύτερα ἀπέναντι στὸν ἑλληνικὸ λαό∙ ἐμπράκτως ἤλεγχαν τὰ πάντα, ὅπως ὅλες σχεδὸν τὶς πολιτικὲς δυνάμεις, μὲ τὴν ἐξαίρεση τοῦ Κώστα Καραμανλῆ καὶ τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, ἀπολύτως τὸν τύπο, μὲ τὴν ἐξαίρεση περιθωριακῶν ἱστοσελίδων, τὴν ἡγεσία τῶν παραγωγικῶν τάξεων, ἐνῶ οἱ συνδικαλιστὲς ἀποδείχθηκαν τυφλὰ ὄργανά τους. Ἔτσι ὀργάνωσαν τὴν χρεωκοπία τῆς χώρας πρὸς τετραετίας, μὲ τὴν ταυτόχρονη ἀφελληνιστικὴ προπαγάνδα τῆς ἀτλαντικῆς καὶ ἐπιχωρίου διαπλοκῆς, μὲ τὴν συνδρομὴ σοφῶν καθηγητάδων∙ ὁ ἁπλὸς κόσμος ὅμως ἀντιλήφθηκε τὰ σχέδιά τους καὶ τήρησε ἀποστάσεις ἀσφαλείας. Τὸ κίνημα τῶν Ἀγανακτισμένων ἦταν ἡ ἀρχή, διότι πολλοὶ ἐπιχείρησαν τὴν ἐκμετάλλευσή του, ἀλλὰ εὑρέθησαν ἐκτὸς νυμφῶνος.
Ὁ πρωθυπουργός, καὶ ἡ κυβέρνηση κατ’ ἐπέκταση, ἔχει δύο ἰσχυρὰ ὅπλα στὴν διάθεσή του: τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ ἀπέναντί του, ὅπως τὸ ἀπέδειξε μὲ τὴν ἀποστροφή του στὶς ἐκκλήσεις τῶν κάθε μορφῆς καὶ προελεύσεως Σειρήνων γιὰ ἀνατροπὴ τῶν πάντων, καὶ τὴν πλήρη πεποίθησή του, ὅτι ἔχει ἀρχίσει ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας κι ἕπεται λίαν συντόμως ἡ ἀνάκαμψη. Τὸ πρῶτο δὲν χρειάζεται ἐπεξηγήσεις τὰ ἴδια τὰ γεγονότα τὶς προσφέρουν ἐπαρκέστατα∙ ἀρκεῖ ἡ ἀναδρομὴ στὴν πολιτική μας κατάσταση ἕναν χρόνο πρίν, ὅταν ἐλάχιστοι, μὲ τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ πρῶτον, πίστευαν στὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση καὶ τὰ Μνημόνια. Τώρα τὴν ψηλαφοῦν οἱ περισσότεροι, μὲ ἐξαίρεση ὅσους φοροῦν παραμορφωτικοὺς φακούς. Ἡ τάση πρὸς ἀνάκαμψη τῆς χώρας θεωρεῖταί δεδομένη ἀπ’ τοὺς ἀντικειμενικοὺς παρατηρητές, ὅσο γιὰ λίγες χῶρες τοῦ κόσμου∙ ἕνας εἶναι ὁ λόγος, ἡ ὕπαρξη πολλῶν δυναμικῶν κλάδων μὲ παγκόσμια ἀπήχηση πλέον. Τοὺς ἐπαναλαμβάνουμε, διότι, «ἡ ἐπανάληψις μήτηρ μαθήσεως», ὅπως ἔλεγον οἱ παλαιοὶ διδάσκαλοι: τουρισμὸς καὶ μεγάλα ἔργα, ὡς πρῶτον κινοῦν, μαζικὴ εἰσροὴ κεφαλαίων, ἀξιοποίηση τῆς στρατηγικῆς θέσεως τῆς χώρας, ὑπόγειος καὶ ὑποθαλάσσιος πλοῦτος καὶ ψηφιακὴ τεχνολογία, ὁ σημαντικώτερος. Ὅλες οἱ μεγάλες ἑταιρεῖες τοῦ κλάδου, καὶ περισσότερο τῆς κινητῆς τηλεφωνίας, κατακλύζουν τὴν χώρα μας. Ἕνα ἐπιζητοῦν τὴν ἄμεση ἀξιοποίηση τῆς δημιουργικότητος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.