Ἐμφανὴς δειλία ἀκροδεξιᾶς

Ἡ προφυλάκιση τῆς ἡγεσίας τῆς ἀκροδεξιᾶς, καὶ οἱ προηγηθεῖσες ἀπολογίες τῶν στελεχῶν της στοὺς ἀνακριτές, ἀποκάλυψε τὴν θρασύδειλη φύση τους∙ ἀποκήρυξαν μετὰ βδελυγμίας τὴν πραγματικὴ ἰδεολογία τους καὶ τοὺς ἐνόχους γιὰ τὴν στυγερὴ καὶ ἄνανδρη δολοφονία, ἀλλὰ καὶ ἐκλιπαροῦσαν τὴν ἀνοχὴ τῶν δικαστῶν. Ἡ στάση αὐτὴ μᾶλλον ἐξηγεῖ καὶ τὴν ἄμεση καὶ πλήρη ἀποκήρυξή τους ἀπ’ τοὺς ὀπαδούς τους∙ ὁδηγήθηκε ὁ «μέγας» ἀρχηγὸς στὴ φυλακή, μὲ συντροφιὰ τὴν μοναξιά του καὶ τὴν οἰκογένειά του, μὲ τὰ χιλιάδες στελέχη τῶν Ταγμάτων Ἐφόδου χαμένα ἀπὸ προσώπου γῆς. Οἱ ἀκραῖες πολιτικὲς ὀργανώσεις χαρακτηρίζονται στὴν ἱστορία ἀπ’ τὴν ἀλληλεγγύη τῶν στελεχῶν τους καὶ τὴν συνέπεια στὶς ἰδέες τους∙ ἐὰν ἐγκαταλείψουν αὐτὰ τὰ δύο, τότε χάνοννται, μὲ τὸ πρῶτο φύσημα τοῦ ἀνέμου. Ἡ ὑπεύθυνη στάση τῆς κυβερνήσεως ἀποτελεῖ τὴν ἐγγύηση γιὰ τὴν τήρηση τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν καὶ τὴν ἀμερόληπτη ἀπονομὴ τῆς δικαιοσύνης.