Πρὸς Ἑσπέραν τετραμμένα

Τὸ πρόβλημα τῆς ταφῆς τῶν νεκρῶν ἦταν σοβαρὸ στὶς συνθῆκες εἰρήνης τῶν Ἀθηναίων μὲ τοὺς Μεγαρεῖς, ἀμέσως μετὰ τὸ τέλος τοῦ πολέμου καὶ τὴν ἀνακατάληψη τῆς Σαλαμῖνος ἀπ’ τοὺς πρώτους∙ τὰ ταφικὰ ἔθιμα διατηροῦνται περισσότερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα στὶς παραδόσεις τῶν λαῶν. «Ἡρέας δὲ ὁ Μεγαρεὺς ἐνιστάμενος λέγει καὶ Μεγαρεῖς πρὸς Ἑσπέρας τετραμμένα τὰ σώματα τῶν νεκρῶν τιθέναι»∙ ὁ ἱστορικὸς Ἡρέας ὁ Μεγαρεύς, τοῦ τρίτου π.Χ. αἰῶνος, διαμαρτύρεται ὅτι καὶ οἱ Μεγαρεῖς θάπτουν τοὺς νεκρούς τους μὲ τὸ πρόσωπο πρὸς Δυσμάς, ὅπως καὶ οἱ Ἀθηναῖοι. «Καὶ μεῖζον ἔτι τούτου, μίαν ἕκαστον Ἀθηναίων ἔχειν θήκην»∙ καὶ κάτι παραπάνω ὅτι ἕνας τάφος διατίθεται γιὰ κάθε Ἀθηναῖο. «Μεγαρέων δὲ καὶ τρεῖς καὶ τέσσερες ἐν μιᾷ κεῖσθαι»∙ στοὺς Μεγαρεῖς δὲ καὶ τρεῖς καὶ τέσσερες τοποθετοῦνται σὲ ἕναν τάφο. Στὴν ἀποδοχὴ κοινῶν ταφικῶν ἐθίμων προχώρησαν οἱ Ἀθηναῖοι καὶ οἱ Μεγαρεῖς.