Ἀναγνώριση τῆς νέας πολιτικῆς δυναμικῆς

Ἡ ἀναγνώριση τῆς νέας πολιτικῆς δυναμικῆς καθίσταται πλέον ὑποχρεωτικὴ γιὰ ὅλους, μετὰ τὴν πάταξη τῆς κακουργηματικῆς ἀκροδεξιᾶς καὶ τὴν ἐμπρακτη κιαταδίκη ἀπ΄ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ κάθε μορφῆς βίας∙ ἡ πολιτική μας ζωὴ πέρασε ἀπ’ τὶς ὑποθέσεις καὶ τὴν ἀοριστολογία σὲ συγκεκριμένες πράξεις. Ἡ δικαιοσύνη ἀνέλαβε τὸ βαρὺ καθῆκον τῆς ἐρεύνης, τῆς διαπιστώσεως καὶ τῆς κρίσεως στὴ συνέχεια γιὰ τὰ ἐγκλήματα κατὰ τῆς νομιμότητος, ὁποθενδήποτε προερχόμενα∙ ἡ δικαιοσύνη εἶναι τυφλὴ καὶ δὲν ἐξετάζει τὴν κομματικὴ ταυτότητα τῶν παρανόμων, παρὰ τὴν πράξη τους αὐτὴν καθ’ ἑαυτήν. Ὅπως τὸ ὑπογράμμισε καὶ ὁ πρωθυπουργός, εἶναι ἡ πρώτη φορὰ μεταπολεμικὰ ποὺ ἀρχηγὸς κοινοβουλευτικοῦ κόμματος καὶ βουλευτές του ἐμπλέκονται εὐθέως σὲ δολοφονία καὶ ἄλλες κακουργηματικὲς πράξεις∙ ἑπόμενο ἦταν νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν φυλακὴ μέχρι τὴν ἐκδίκαση τῆς ὑποθέσεως, ὅπως συμβαίνει γιὰ κάθε παρανομία σὲ ὅλα τὰ εὐνομούμενα κράτη. Ὅσοι διαμαρτύρονται γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου κάποιο λόγο ἔχουν, ὅταν μάλιστα ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι δημοκρατικοὶ στὶς πεποιθήσεις τους∙ ξεχνοῦν φαίνεται ὅτι ὁ νόμος δὲν κρίνει ἀναλόγως πρὸς τὶς πολιτικὲς πεποιθήσεις, παρὰ τὶς πράξεις καὶ μάλιστα τὶς συγκεκριμένες πράξεις. Ἄρα ἄλλες σκοπιμότητες ὑπηρετοῦν οἱ διαμαρτυρίες, πέραν τῶν θεμιτῶν καταγγελιῶν γιὰ ὑστέρηση ἢ μὴ τῆς παρεμβάσεως τῆς δικαιοσύνης, ἂν συνέβη πράγματι…
Τὰ πραγματικὰ γεγονότα ὅμως εἶναι ἄλλα∙ ἡ ἀποκορύφωση τῆς ἐκνόμου τακτικῆς τῆς ἀκροδεξιᾶς ἔβαινε κλιμακούμενη, μὲ τὴν ἐμφανῆ ἀνοχὴ ἢ καὶ ἔμμεση προβολὴ τῆς διαπλοκῆς, ἀλλὰ καὶ ὁρατὰ τὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα μὲ τὴν ἀκροαριστερά, ὡς φυσικὸ συμπλήρωμα τῆς παρουσίας τους στὴν χώρα, ἀλλὰ καὶ ὡς ἀλληλοκάλυψη τῶν ἐκδηλώσεών τους. Ἡ δολοφονία ἦταν κάτι ἀπρόβλεπτο καὶ γι’ αὐτὸ τὸ «καταδίκασε» ἡ ἡγεσία της, ἀλλὰ ἀποκάλυψε τὸν μίτο τῆς Ἀριάνδης, στὶς βαθύτερες διεργασίες στὸ ἐσωτερικό της, τοὺς μηχανισμοὺς τῶν Ταγμάτων Ἐφόδου καὶ τὴν ὀργάνωσή τους γιὰ ἀνατροπὴ τοῦ πολιτεύματος∙ ἡ συγκυρία ἦταν ἡ χειρότερη καὶ γιὰ τὴν ἀκροδεξιὰ καὶ γιὰ τὴν ἀκροαριστερά. Ἡ παλιὰ ἀντιπαλότητα, καὶ διάκριση σὲ μεγάλο βαθμό, ἔχουν ἁπαλυνθεῖ, ὁπότε στὴν κοινὴ γνώμη καταγράφονται περισσότερο τὰ γεγονότα καὶ λιγώτερο οἱ ἰδεολογικὲς ἀρχές∙ ἄλλωστε τὰ ἔχει βαρεθεῖ ὁ κόσμος ἀπ’ τὴν προπαγάνδα τῆς τριακονταετίας, διότι διαπίστωσε, ὅτι ὅλα γινόντουσαν γιὰ τὴν κατασπάραξη τοῦ δημοσίου χρήματος ἀπὸ κάποιους ἐπαγγελματίες τῆς ἀριστεροσύνης, πολιτικούς, συνδικαλιστὲς καὶ κατὰ συρροὴν καθηγητάδες. Οἱ συγκεκριμένες πράξεις μετροῦν στὸν ἁπλὸ Ἕλληνα∙ ἔγινε δολοφονία, πρέπει νὰ δώσουν λόγο στὴ δικαιοσύνη οἱ αὐτουργοὶ καὶ οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοί, ὅπως καὶ γιὰ ἄλλες βιαιοπραγίες. Δολοφόνησαν τρεῖς στὴν Μαρφίν, ἰσχύει τὸ ἴδιο, ὅπως καὶ γιὰ τὶς Σκουριές. Αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἡ δημοκρατικὴ νομιμότης.
Ὅποιος ἀρνεῖται αὐτὰ τὰ ἁπλᾶ πράγματα βρίσκται ἐκτὸς ἐποχῆς, διότι δὲν πείθει πλέον ἡ ἐπιχειρηματολογία κατὰ τῆς δεξιᾶς ὡς συνόλου, μὲ τὴν παλαιὰ διάκριση, ὅπως καὶ τῆς ἀριστερᾶς, γιὰ τὸ παρελθόν τους∙ ἡ δικαιοσύνη δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν ἱστορία, οὔτε μὲ τὶς διεθνεῖς συσχετίσες, ἀλλὰ μὲ τὶς τωρινὲς πράξεις. Ἔτσι τὸ κριτήριό της εἶναι ἡ καταδίκη τῆς βίας, ἀνεξαρτήτως χρώματος κάθε μορφῆς∙ ὅπως εἶπε καὶ ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, δὲν ὑπάρχει καλὴ καὶ κακὴ βία, ὑπάρχει μόνο βία καὶ μάλιστα ὑπονομευτικὴ τοῦ πολιτεύματος στὶς ἀκραῖες μορφές της. Οἱ παλιὲς θεωρίες γιὰ ἐπαναστατικὴ βία ἔχουν περάσει στὰ ἀρχεῖα τῶν ἰδεολογικῶν καταστίχων καὶ δὲν ἀφοροῦν τὴν πολιτική μας πρακτική∙ τὸ πρόβλημα εἶναι ἄλλο, ὅτι κάποια σχήματα, μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ πρῶτον, ἔχουν ἐνσωματώσει στὸ κόμμα τους τὴν βία καὶ μάλιστα ἀρκετὰ δεσμευτικά. Ἡ δυστοκία του ἀπέναντι στὴν καταδίκη τῆς βίας προέρχεται πρωτίστως ἀπ’ τὶς δεσμεύσεις αὐτές, ἂν καὶ διαφαίνονται καὶ ἄλλες ἐξαρτήσεις, ὅπως ἡ προβολὴ τῆς ἀκροαριστερῆς βίας ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα καὶ τοὺς ἐπιχώριους ὑποτακτικούς τους∙ ἡ ἐπιχειρηματολογία του ἠχεῖ στὸ ἴδιο μῆκος κύματος μὲ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή, τόσο στὶς παράνομες πράξεις, ὅσο καὶ στὰ οἰκονομικά. Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαῖα αὐτά, ὅταν ἀγνοοῦν τὶς πραγματικὲς οἰκονομικὲς ἐξελίξεις καὶ ἐμμένουν στὴν παραφιλολογία τῶν ἀτλαντικῶν κονδυλοφόρων.
Στὴν κοινὴ γνώμη τὸ χάσμα ἀνάμεσα στὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας μας -τὴν ὁποία ὅλοι τὴν βιώνουν στὴν καθημερινότητά τους, ἂν καὶ σὲ διαφορετικὸ βαθμὸ φυσικά-, καὶ στὴν ἐπιχειρηματολογία τῆς ἀντιπολιτεύσεως εἶναι ἐμφανέστατο καὶ θεωρεῖται ὅμοιο μὲ τὸ χάσμα τῆς καταδίκης κάθε μορφῆς βίας καὶ τῆς δημοκρατικῆς νομιμότητος∙ τὰ ἐπίσημα ἑλληνικὰ καὶ εὐρωπαϊκὰ στοιχεῖα ἀγνοοῦνται προκλητικά, ἐνῶ προβάλλονται οἱ κάθε μορφῆς δημοσιεύσεις τῶν ἐντύπων τῶν κερδοσκοπικῶν κυκλωμάτων. Ἡ ἐντύπωση ποὺ μένει εἶναι μία, ὅτι πολιτικὰ κάτι περίεργο τουλάχιστον συμβαίνει στὴν ἀντιπολίτευση, ἀλλὰ αὐτὸ βαρύνει περισσότερο τὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση∙ ἡ ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας τῆς ἀγορᾶς εἶναι δεδομένη, ὅπως καὶ ἡ ἁλματώδης ἄνοδος τοῦ τουρισμοῦ καὶ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, ὡς παράδειγμα τῶν ἁπτῶν ἀποτελεσμάτων. Τὸ ἀναμάσημα τῆς ἀτλαντικῆς προπαγάνδας ἐνοχλεῖ πλέον καὶ ἐνοχλεῖ πολύ, ὅταν μάλιστα εἶναι τὰ ἴδια ἔντυπα καὶ τὰ ἴδια πρόσωπα ποὺ ἐπὶ τριετία προεξοφλοῦσαν, κάθε τρεῖς καὶ λίγο, τὴν χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Εὐρωζώνης∙ τὰ ἴδια κυκλώματα ἀσχολοῦνται μὲ τὸ χρέος μας μετὰ ἀπὸ πεντήκοντα ἔτη, ἀλλὰ ἀγνοοῦν ὅτι ἡ χρεωκοπία τῆς οἰκονομίας τους μπορεῖ νὰ ἔρθει μέρα τὴ μέρα. Δὲν ἐνδιαφέρει κανέναν πλέον ἡ παραφιλολογία τῶν ἀτλαντικῶν κονδυλοφόρων, ἀλλὰ ἡ πιστὴ ἀντιγραφή τους ἀπ’ τὴν Κουμουνδούρου. Ὁπωσδήποτε βλέπουν τὶς ἀντιδράσεις τοῦ κόσμου, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπιμένουν, ἔχουν ἰσχυρὲς ἐξαρτήσεις, διαφορετικὰ δὲν ἐξηγεῖται.
Οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις πλέον ἐξαρτῶνται ἀπὸ δύο πράγματα, ἀπ’ τὴν πορεία τῆς οἰκονομίας κι ἀπ’ τὴν δικαστικὴ διερεύνηση τῆς πολιτικῆς βίας∙ ἡ προσαρμογὴ τῶν κομμάτων στὴν πορεία τους καθορίζει, σὲ μεγάλο βαθμό, καὶ τὴν πολιτική τους ἀπήχηση. Ὅσοι παραμένουν δέσμιοι τῆς παλαιᾶς λογικῆς εἶναι χαμένοι, διότι καὶ οἱ δεθνεῖς ἐξελίξεις πῆραν ἄλλο δρόμο∙ ἡ στάση πληρωμῶν τῆς ὁμοσπονδιακῆς κυβερνήσεως, μετὰ τὴν διεθνῆ καταισχύνη της στὸ Συριακὸ καὶ στὶς διαδικτυακὲς παρακολουθἠσεις, ἔχουν φέρει τὴν Οὐάσιγκτον σὲ πρωτοφανῆ μεταπολεμικὰ διεθνῆ ἀπομόνωση. Περισσότερο ἀπομονώνονται τὰ κερδποσκοπικὰ κεφάλαια, ποὺ κινοῦσαν καὶ τὰ νήματα γιὰ τὰ μνημόνια καὶ τὴν καταστροφολογία εἰς βάρος μας∙ στὴν Ἀμερικὴ ὑπάρχει σαφὴς διαχωρισμὸς τῶν ἄλλων κεφαλαίων ἀπ’ τὰ καθαρὰ κερδοσκοπικά, ὅπως καταγράφεται ἀπ’ τὶς κινήσεις τους. Τὰ ἄλλα, ἡ Google, ἡ Hewllet Packard παραδείγματι, διαφοροποιοῦνται καὶ δείχνουν μὲ τὶς ἐπενδύσεις τους τὴν ἐμπιστοσύνη τους στὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία, μὲ σαφέστατο τὸν ἀνταγωνισμό τους μὲ τὰ ἄλλα ξένα κεφάλαια, κυρίως τὰ κινεζικά∙ ἡ διαφοροποίηση αὐτὴ ἔχει διαπεράσει τὴν ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικά. Ἔτσι ἡ πλήρης ἀποσιώπηση ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ τῆς σημασίας τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἀξιολογεῖται πρακτικὰ καὶ θεωρητικά∙ πρακτικά, διότι σκέπτονται ὅτι δὲν καταλαβαίνει τὴν σημασία της∙ θεωρητικά, διότι ἀποδεικνύει ἔτσι τὶς πολιτικὲς δεσμεύσεις του.