Ἀκίνητα, ἐκλογικὲς ἀνάγκες

Τὸ πρόβλημα μὲ τὸν φόρο ἐπὶ τῶν ἀκινήτων εἶναι περισσότερο δημαγωγικὸ καὶ ὀλιγώτερον οἰκονομικό∙ ὁπωσδήποτε τὸ χαράτσι ἔπεσε σὰν κεραμίδα στὸ κεφάλι ὅλων μας πρὸ διετίας καὶ συνεχίζει τὴν ἀφόρητη πίεσή του στὰ ἰσχνὰ εἰσοδήματά μας, ἂν καὶ φέτος ἁπαλύνθηκε κάπως. Ἡ ἐπέκταση στὰ ἀγροτικὰ ἀκίνητα πλήττει τὸν ἀγροτικὸ κόσμο, ὁ ὁποῖος ἔχει ὑποστεῖ τὶς ἴδιες θυσίες μὲ τοὺς ἀστούς, ἀλλὰ καὶ ἔχει δύο ἐπὶ πλέον μειονεκτήματα: εἶναι ἡλικιωμένοι οἱ περισσότεροι καὶ τὰ περισσότερα ἀκίνητά τους βρίσκονται σὲ ἄγονες περιοχές∙ ὁπωσδήποτε ὅσα βρίσκονται σὲ τουριστικὲς περιοχὲς ἢ κοντὰ σὲ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα, αὐτὰ δικαιολογημένα φορολογοῦνται, διότι ἡ ἀξία τους εἶναι μεγάλη. Στὶς διαμαρτυρίες τῶν βουλευτῶν ὅμως ὑπάρχουν καὶ δεύτερες σκέψεις∙ οἱ ἐκλογές, ἔστω καὶ σὲ ἕναν χρόνο, ἔρχονται, ὁπότε οἱ τῶν ἀγροτικῶν περιοχῶν καὶ τῶν ἀστικῶν πουλᾶνε ἀπὸ τώρα τὶς πραμμάτειες τους στοὺς ψηφοφόρους τους. Λογικὸ εἶναι.