Πολιτικὸς ἀντίκτυπος δολοφονίας νεαρῶν

Ἡ ἐν ψυχρῷ ἐκτέλεση τῶν δύο νέων συγκλόνισε τὴν κοινὴ γνώμη, μὲ τὸν ὠμὸ καὶ βάρβαρο τρόπο της∙ θύματα ἦταν δύο νεαρὰ παιδιά, τὰ ὀποῖα εἶχαν κάθε δικαίωμα ἐπιλογῆς τῆς πολιτικῆς τους παρατάξεως, ἀνεξαρτήτως τῶν θέσεών της ἀκραίων ἢ μή. Ἀλοίμονο στὴν χώρα ἐὰν ἐκτελοῦνται οἱ ἁπλοὶ ὀπαδοί, τότε ὁδηγούμαστε σὲ ἀκραῖες καταστάσεις καὶ αὐτὲς ἐμπράκτως ἀπέδειξαν ὅλα τὰ πολιτικὰ κόμματα ὅτι τὶς καταδικάζουν ἀπερίφραστα, ὅπως καὶ ὁλόκληρος ὁ ἑλληνικὸς λαός∙ δὲν παρατηρήθηκε οὐδεμία ἐκδήλωση ἀκρότητος, τὸ ἀντίθετο μάλιστα, ὅλοι μὲ ἑνιαία φωνὴ καταδίκασαν τὴν βία, ἀπὸ ὅπου κι ἂν προέρχεται. Τὸ πρῶτο συμπέρασμα εἶναι σαφὲς, οἱ εὐρύτερες πολιτικὲς ἐπιπτώσεις εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὲς ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ προφανῶς σχεδίαζαν οἱ καθοδηγητὲς τῆς ἀπάνθρωπης δολοφονίας∙ εἶναι ἡ δεύτερη φορὰ μέσα σὲ δύο μῆνες ποὺ ἀποτυγχάνουν παταγωδῶς οἱ ἐλέγχοντες τὰ ὑπόγεια συγκοινανοῦντα δοχεῖα, μὲ πρώτη τὴν δολοφονία τοῦ Παῦλου Φούσα, ἔστω κι ἂν σὲ αὐτὴν οἱ ἐκτελεστὲς συνελήφθησαν ἐπ’ αὐτοφόρῳ. Ἡ δεύτερη προκάλεσε βαθύτερες ἀντιδράσεις, διότι ἀπέδειξε περίτρανα ὅτι κάποιες δυνάμεις ἐπιδιώκουν τὸ αἱματοκύλισμα τῆς χώρας, μὲ ἐμφανεῖς τοὺς σκοπούς τους∙ ἡ ἐπίκληση παρωχημένων ἰδεολογιῶν δὲν πείθει πλέον κανέναν, ἐνῶ καὶ οἱ συναφεῖς πολιτικὲς δυνάμεις, ποὺ κάποτε τὶς στήριζαν, τώρα φροντίζουν λαμβάνειν ἀποστάσεις ἀσφαλείας.
Ἡ μέθοδος εἶναι παρόμοια μὲ τὴν ἐκτέλεση τοῦ δημοσιογράφου τοῦ διαδικτύου Σωκράτη Γκιόλια πρὸ διετίας, γιὰ τὴν ὁποία πολλὰ ἐλέχθησαν τότε καὶ περισσότερα ἐξυπονοοῦντο∙ ἦταν ἡ ἐποχὴ τοῦ ἐλέγχου τοῦ διαδικτύου ἀπ’ τὴν διαπλοκή, ποὺ ἐπετεύχθη σὲ μεγάλο βαθμό, ὅταν ἀκόμη καὶ στὸ διαδίκτυο ἐλάχιστες εἶναι οἱ ἐλεύθερες φωνές∙ τὴν ἐμπειρία «Τοῦ Ἐμμελοῦς» οὐδεὶς σχεδὸν τὴν θυμᾶται, ἄλλες ἐποχές… Στὴν πράξη ἐπαναλαμβάνεται τὸ φαινόμενο τῆς πρώτης τρομοκρατίας, ἀλλὰ μὲ ἄλλη μορφή, τόσο ὡς πρὸς τὴν ἰδεολογικὴ ἀπήχησή της, ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὶς μεθόδους της∙ ἰδεολογικὰ τότε εἶχε κάποια φαινομενικὴ ἀποδοχὴ ἡ τρομοκρατία, ἐνῶ ἦταν στὴν ἄνθησή τους καὶ οἱ Ἐρυθρὲς Ταξιαρχίες τῆς Ἰταλίας καὶ τῆς Γερμανίας οἱ ἀντίστοιχες. Πολλοὶ ἐπώνυμοι εἶχαν στηρίξει ἰδεολογικὰ τὸν «ἀγῶνα» τους, ὥσπου ἀποδείχθηκε ὅτι ὅλοι τους εἶχαν στὴν κορυφὴ διασυνδέσεις μὲ τὶς ἀμερικανικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίες, καὶ τότε ἐσιώπησαν∙ μόνο «Ἡ Καθημερινή», ἐπὶ Ἑλένης Βλάχου, εἶχε διατυπώσει καὶ ἀποδείξει ἐπαρκῶς ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ ὄργανα τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, μὲ τὶς διακλαδώσεις τους στὶς περισσότερες ἀριστερὲς δυνάμεις. Σήμερα, ἡ τεράστια πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀποδέχεται τὴν ἄποψη αὐτή, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβάλλει∙ προέκτασή της εἶναι ἡ καταστροφολογία τῆς ἀτλαντικῆς καὶ ἐπιχωρίου διαπλοκῆς τῆς τελευταίας τετραετίας. Δύσκολα πολὺ διακρίνει στὴν καθημερινότητά του ὁ ἁπλὸς πολίτης τὶς δύο αὐτὲς διαστάσεις.
Ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς ἡ ἀπογοήτευση εἶναι δεδομένη γιὰ τὴν διαπλοκή, μὲ τὴν ἐπίκληση δημοσιευμάτων καὶ ἀνωνύμων πηγῶν ἀπὸ δυτικὰ μέσα -ἄλλοτε ἀρκούντως ἔγκυρα-, ὅτι δὲν ἔρχεται ἡ τρόικα γιὰ τὴν καθορισμένη ἐπιθεώρηση τῆς οἰκονομικῆς μας πορείας∙ τὰ τριάμισυ χρόνια τοῦ Μνημονίου ζήσαμε τὴν καταστροφολογία τρεῖς φορὲς τὴν ἑβδομάδα, ἐγκύρων καθηγητάδων καὶ δημοσιογραφιζόντων, ὅτι χρεωκοπεῖ ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία καὶ ἀποβάλλεται ἡ Ἑλλὰς ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη, συνοδευόμενη μάλιστα ἀπὸ καταιγισμὸ πολεμικῆς κατὰ τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Γερμανίας περισσότερο. Ὁ μίτος τῆς Ἀριάδνης γιὰ τὴν ἐξακρίβωση τῆς δουλικῆς ἐξαρτήσεως τῆς ἑλληνικῆς διαπλοκῆς ἀπ’ τὰ ξένα κέντρα εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι δὲν ἐδιδάχθησαν τίποτε τὰ τριάμισυ αὐτὰ χρόνια καὶ ἐπαναλαμβάνουν τὴν ἴδια ἀκριβῶς προπαγάνδα, μὲ τὰ ἴδια λόγια καὶ μὲ ἀναφορὲς στὰ ἴδια μέσα καὶ στοὺς ἴδιους καθηγητάδες∙ ἀποδεικνύουν ὅτι εἶναι δέσμιοι χειροπόδαρα, ὅπως οἱ ἄνθρωποι στὴ σπηλιὰ τοῦ Πλάτωνος καὶ ἔχουν θέαση μόνο στὶς σκιὲς τῶν ἐξωτερικῶν γεγονότων πάνω στοὺς τοίχους τῆς σπηλιᾶς∙ ἐπὶ τὸ λαϊκότερον, «κουκιὰ τρῶνε, κουκιὰ ὁμολογοῦνε». Ὁ δεύτερος καὶ χειρότερος βαθμὸς ἐξαρτήσεως ἀποδεικνύεται ἀπ’ τὴν πλήρη ἀποκοπή τους ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα∙ ἡ δεδομένη καὶ διάχυτη πλέον ἐμπιστοσύνη τοῦ κόσμου στὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας καὶ στὴν ἀνάκαμψή της ἀγνοεῖται προκλητικώτατα, ὅπως καὶ ἡ παρουσίαση τῶν δυναμικῶν κλάδων της, ψηφιακῆς τεχνολογίας, ἄλλων. Παραμένουνε ἀμετανόητοι στὸν κόσμο τους.
Ἡ ἐπίδειξη μοναδικῆς σωφροσύνης ἀπ’ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἀπέναντι στὴν ἀποτρόπαια δολοφονία ἔχει ἀντίκτυπο πλέον στὰ πολιτικὰ κόμμμα∙ ὅλα σχεδόν, μὲ τὴν ἐξαίρεση κάποιων γραφικῶν τύπων, ἀποκήρυξαν τὴν βία κάθε μορφῆς –καὶ φυσικὰ καὶ τὴν διάκριση καλῆς καὶ κακῆς βίας-, πρώτη φορὰ τόσο ἐμφανῶς στὴν μεταπολιτευτική μας πολιτικὴ ζωή. Ἕνα πρᾶγμα τοὺς ὁδήγησε στὸ συμπέρασμα αὐτό, ἡ στάση τοῦ κόσμου∙ ἔτσι ὁ Ναπολεοντίσκος ξέχασε τὰ περὶ ἐξεγέρσεως καὶ ἀπ’ τὰ παιδιὰ τῶν Δημοτικῶν σχολείων καὶ περὶ ὡριμότητος γιὰ πολιτικὲς ἐξελίξεις. Τὸ βῆμα εἶναι ἀποφασιστικό, διότι καταδεικνύει -ἔστω καὶ μόνο φραστικά, ἀλλὰ στὴν πολιτικὴ ζωὴ ὁ λόγος μετράει πάντοτε περισσότερο κι ἀπ’ τὶς πράξεις- τὴν ἑνότητα ὅλων ἀπέναντι στὰ ἀκραῖα φαινόμενα κι αὐτὸ εἶναι τὸ σημαντικώτερο∙ ἑπόμενο εἶναι ἡ ἀπαξίωση τῶν ὠρυγῶν τῆς καταστροφολογίας στὴν οἰκονομία καὶ τῆς ἀναμεταδόσεως τῆς ἀτλαντικῆς προπαγάνδας. Εἶναι ἄλλη ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ σήμερα ἀπὸ ἐκείνη τῆς παραμονῆς τῶν ἐκτελέσεων∙ ἡ ἐμπειρία τῆς πενταετίας μέτρησε πολὺ φαίνεται στὸν ἑλληνικὸ λαό. Στὰ Δεκεμβριανὰ δὲν εἶχε ἀποδεχθεῖ τὴν προπαγάνδα τῆς ἐπαναστάσεως, ἀλλὰ ἕνα μέρος εἶχε ἀκούσει εὐχερῶς τὰ ἐπιχειρήματα γιὰ εὐθύνη τοῦ Κώστα Καραμανλῆ, τὰ ὁποῖα ἀκόμη τιτιβίζει μέρος τῆς διαπλοκῆς∙ τὰ πλήρωσε μὲ τὴν σοσιαλιστικὴ διακυβέρνηση καὶ τὸ φυσσάει καὶ δὲν κρυώνει…
Ἡ ἀποτυχία τῆς καταστροφολογίας στὰ οἰκονομικὰ συμπληρώνει καὶ ἐπαυξάνει τὸν πολιτικὸ ἀντίκτυπο τῶν γεγονότων∙ ὅταν ὁ πρόεδρος τοῦ Εὐρωκοινοβουλίου καταλογίζει στὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν πολιτικὴ τῶν Μνημονίων στὴν Ἑλλάδα, στὴν πράξη ἐκφράζει τὴν ἐπίσημη γερμανικὴ καὶ εὐρωπαϊκὴ πολιτική. Ἄλλωστε καὶ ὁ ἀναπληρωτὴς διευθυντὴς τοῦ Ταμείου ἀναγνώρισε ὅτι ἔγιναν λάθη, ἀλλὰ δὲν ἀνέλαβε τὴν εὐθύνη ὡς Ταμεῖο γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν ζημιῶν στὸν ἑλληνικὸ λαό∙ ὁ Μάρτιν Σοὺλτζ ὅμως ὑπογράμμισε μετ’ ἐμφάσεως ὅτι τὰ λάθη πληρώνονται, διαφορετικὰ δὲν ἔχει νόημα ἡ ἀναγνώρισή τους. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἀποδέχονται ὅτι δὲν εἶναι πειραματόζωο ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ὅτι κάποιοι ἔχουν εὐθύνη γι’ αὐτό, ἡ διαπλοκὴ καὶ ἡ ἀντιπολίτευση δικαιολογοῦν τοὺς κερδοσκόπους∙ αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης τῆς τετραετίας κι αὐτὸ τὸ ἀντιλαμβάνονται ὅλοι. Ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἐπιθεωρήσεως τῆς τρόικα δὲν φαίνεται νὰ παρουσιάζει σημαντικὰ προβλήματα, πέραν ἀπ’ τὰ τρέχοντα γιὰ κάθε χώρα∙ ἡ ἀνάκαμψη θωρεῖται δεδομένη ἀπ’ τὸν Ἰανουάριο, ἂν ὄχι κι ἀπ’ τὸν Δεκέμβριο, ὅπως καὶ τὸ πρωτογενὲς πλεόνασμα. Οἱ Εὐρωπαῖοι θὰ τηρήσουν τὶς ὑπογραφές τους, ὅπως τὸ ἔκαναν πάντοτε κι εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση πέρυσι, ὅταν ὅλοι προέβλεπαν ἀποτυχία στὸ Εὐρωσυμβούλιο, ἀλλὰ ἡ συμφωνία ἦλθε καὶ μάλιστα πανηγυρικά. Ἡ συνοχὴ εἶναι τὸ πρώτιστο καθῆκον τῆς Εὐρωζώνης, μετὰ τὴν ἐμπειρία τῶν διαδικτυακῶν παρακολουθήσεων.