Καταστῆναι καῖ παύσασθαι

Ὁ ἕκτος αἰὼν ἦταν ἡ ἐποχὴ τῶν μεγάλων ἐσωτερικῶν ἀναταράξεων στὴν Ἀττικὴ καὶ στὶς περισσότερες ἑλληνικὲς πόλεις∙ εἶχε ὁλοκληρωθεῖ τὸ μεγάλο κύμα τῆς ἀποικιακῆς ἐπεκτάσεως καὶ ἄρχισε ἡ μετάπλαση ἀπ’ τὴν καθαρὰ ἀγροτικὴ στὴν ἀστικὴ καὶ ἐμπορευματικὴ κοινωνία. Σὲ τρεῖς ὁμάδες διακρίνονταν οἱ Ἀθηναῖοι, στοὺς Πεδιεῖς, στοὺς Διακρίους καὶ στοὺς Παράλους, «τότε δὲ τῆς τῶν πενήτων πρὸς τοὺς πλουσίους ἀνωμαλίας ὥσπερ ἀκμὴν λαβούσης»∙ τότε ἡ ἀνισότης τῶν φτωχῶν πρὸς τοὺς πλουσίους εἶχε φθάσει στὸ ἀπροχώρητο. «Παντάπασιν ἐπισφαλῶς ἡ πόλις διέκειτο καὶ μόνως ἂν ἐδόκει καταστῆναι καὶ παύσασθαι τραττομένη τυραννίδος γενομένης»∙ ἡ πόλις βρισκόταν σὲ συνεχῆ ἀναστάτωση καὶ μοναδικὴ λύση διαφαινόταν γιὰ τὴν ἠρεμία της ἡ ἐπιβολῆ τυραννίας. «Ἅπας μὲν γὰρ ὁ δῆμος ἦν ὑπόχρεως τῶν πλουσίων»∙ διότι ὅλοι μὲν οἱ δημότες ἦταν καταχρεωμένοι στοὺς πλουσίους. Ἡ ὑπεχρέωση τῶν μικροκαλλιεργητῶν στοὺς μεγαλοκτηματίες ὁδηγοῦσε τὸ πολίτευμα στὴν ὑπονόμευσή του.