Εὐρωζώνη, ἀλλαγὴ κλίματος

Ἡ ἐμπιστοσύνη γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας ἔχει ἀποκατασταθεῖ στὶς χῶρες τῆς Εὐρωζώνης, μὲ ἀρχὴ στὴν Γερμανία, τὴν ἀτμομηχανή της, καὶ ἀκολουθοῦν ἀκόμη καὶ οἱ νότιοι ἑταῖροι∙ μοναδικὴ μᾶλλον ἐξαίρεση ἀποτελεῖ ἡ Γαλλία στὴν ὁποία ἡ ἀνάκαμψη καθυστερεῖ, λόγῳ πολιτικῆς ἀδυναμίας τῆς κυβερνήσεως. Οἱ ἐξαγωγὲς γίνονται ὁ κινητήριος μοχλὸς καὶ μάλιστα πρὸς τὶς ἀναδυόμενες χῶρες∙ οἱ γερμανικὲς ἐξαγωγὲς προηγοῦνται ὅλων, σὲ βαθμὸ προκλήσεως καὶ τῶν διαμαρτυριῶν τῶν Ἀμερικανῶν∙ ἡ λογικὴ εἶναι ἀκριβῶς ἀντίθετη, τὸ Βερολίνο ἐπιτυγχάνει τὶς ἀναγκαῖες μεταρρυθμίσεις γιὰ τὴν ἀνταγωνιστικότητα τῆς οἰκονομίας του στὴν ψηφιακὴ ἐποχὴ καὶ χάρις στὶς ἐξαγωγὲς ἀνοίγει τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἀνάκαμψη∙ στὴν Ἰρλανδία, Ἱσπανία καὶ Ἑλλάδα ἀκόμη ἡ αὔξηση τῶν ἐξαγωγῶν μετατρέπεται σὲ ἐφαλτήριο γιὰ τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση. Στὴν Οὐάσιγκτον παραμένουν προσηλωμένοι στὴν προηγούμενη ἐποχὴ καὶ στὶς δόξες τῆς κοσμοκρατορίας της, χωρὶς τὴν ἀπαραίτητη προσαρμογὴ τῆς οἰκονομίας τους.