Ὑπαναχώρηση τῶν κομμάτων

Τὰ κόμματα τῆς άντιπολιτεύσεως ἐπιχειροῦν τὴν ἀλλαγὴ τῆς τακτικῆς τους, ἀλλὰ χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀντίκρυσμα, διότι ἐμφανῶς ἀνακρούουν πρύμναν∙ ἡ συμφωνία μὲ τὴν τρόικα ἔρχεται στὸ ἄμεσο μέλλον, μέτρα ἀποκλείονται, ἐνῶ ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας θεωρεῖται δεδομένη ἀπὀ ὅλους. Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι ἔδωσαν τὴν ἐντύπωση, περισσότερο ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ὅτι ταυτίζονται ἀπολύτως μὲ τὰ κερδοσκοπικὰ κυκλώματα τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου καὶ τοὺς ἀνθρώπους τους στὶς Βρυξέλλες, οἱ ὁποῖοι καὶ κινοῦν τὴν καταστροφολογία, μὲ ὄργανά τους τὴν ἀτλαντικὴ καὶ ἐπιχώρια διαπλοκή∙ ὁ ἁπλὸς λαὸς ἔχει άντιληφθεῖ τὸ παιχνίδι αὐτὸ πάρα πολὺ καθαρά, καὶ γι’ αὐτὸ ἀποστρέφεται βαθύτατα τὶς δημόσιες ἐκδηλώσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου∙ πολλοὶ στὴν Κουμουνδούρου, μὲ πολιτικὴ ἐμπειρία, προειδοποιοῦν τὴν ἡγεσία τους, ὅτι στὴν πολιτικὴ ζωὴ μετὰ τὴν ἀπποστροφὴ ἀκολουθεῖ ἡ ἔμπρακτη ἀποδοκιμασία. Προειδοποιοῦν, ἀλλὰ ἄλλο εἶναι ἂν εἰσακούνονται, διότι ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ οἱ ἄνθρωποί του δείχνουν ἐντελῶς ἀμετάπειστοι.