Ὧδε νικήσειν δοκέω πάντας

Ὁ Σόλων εἶχε ἐκλεγεῖ διαλλακτὴς καὶ νομοθέτης ὑπὸ τῶν Ἀθηναίων γιὰ τὴν ρύθμιση τῶν προβλημάτων ἀπ’ τὴν ὑπερχρέωση τῶν μικροκαλλιεργητῶν στοὺς μεγαλοκτηματίες∙ τοῦ εἶχε προταθεῖ ἀπὸ πολλοὺς ἡ κήρυξη τυραννίας, ἀλλὰ ὁ σοφὸς πολιτικὸς ἀρνήθηκε, λέγοντας ὅτι, «καλὸν μὲν εἶναι τὴν τυραννίδα χωρίον, οὐκ ἔχειν δὲ ἀπόβασιν», «καλὸ χωριὸ εἶναι ἡ τυραννία, ἀλλὰ δὲν ἔχει διέξοδο», ὅπως καὶ μὲ τὸ ποίημά του. «Εἰ δὲ γῆς, φησίν, ἐφεισάμην/»∙ ἐὰν δὲ τὴν γῆ, λένε, λυπήθηκα. «Πατρίδος, τυραννίδος δὲ καὶ βίης ἀμειλίχου/»∙ τῆς πατρίδος μου, βίαιος τύραννος καὶ ἀνελέητος. «Οὐ καθηψάμην μιάνας καὶ καταισχύνας κλέος/»∙ δὲν ἔγινα λερώνοντας καὶ προσβάλλοντας τὴν δόξα της. «Οὐδὲν αἰδεῦμαι∙ πλέον γὰρ ὧδε νικήσειν δοκέω/ πάντας ἀνθρώπους»∙ δὲν ντρέπομαι καθόλου∙ ἐπειδὴ περισσότεο πιστεύω ἔτσι θὰ ξεπεράσω/ τὶς ἀντιδράσεις ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Τὸν ποιητικὸ καὶ δικανικὸ λόγο χρησιμοποιοῦσε ὁ Σόλων καὶ τὸν ἀντιλαμβάνονταν οἱ Ἀθηναῖοι.