ΣΥΡΙΖΑ, διαπλοκή, ἀγώνας ὁπισθοφυλάκων

Ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας καὶ ἡ ἀναγνώριση τοῦ κυβερνητικοῦ ἔργου, ὑποχρεώνουν τὸν ΣΥΡΙΖΑ, μὲ τὴν ὑπόλοιπη ἀντιπολίτευση στὴν ἀκολουθία του καὶ τὴν διαπλοκὴ ὡς συνεργό τους, σὲ ἀγῶνα ὀπισθοφυλάκων∙ ἔχει γίνει ἀντιληπτὸ πλέον πέραν πάσης ἀμφιβολίας ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἕλληνες, ὅτι σὲ ἄλλη πορεία κινεῖται ἡ κυβέρνηση, μὲ τὸ ἀποδεδειγμένο ἔργο της, καὶ σὲ ἄλλη ἀντιπολίτευση καὶ διαπλοκὴ οἱ ὁποῖες ἀδυνατοῦν ὄχι μόνο προσφέρειν ἐναλλακτικὴ λύση, ἀλλὰ καὶ καταγράψαι τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα. Δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ οὔτε τὰ ἀπλᾶ πράγματα, τὴν περιφρόνηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπέναντί τους, ὅπως καταγράφεται ἀπ’ τὴν προκλητικὴ ἀποχή του ἀπ’ τὶς δημόσιες συγκεντρώσεις τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἀπ’ τὴν ἀποστροφή του ἀπ’ τοὺς καταστροφολόγους τῆς διαπλοκῆς∙ ἡ ἑλληνικὴ πραγματικότης καταγράφεται στὴν ἀγορὰ καὶ στὶς πλατεῖες, ὅπου ἀποβάλλει ὁ κόσμος τὴν κατάθλιψη καὶ τὴν μιζέρια τῆς τετραετίας κι ἀναζητάει τρόπους ἐργασίας καὶ ἀπασχολήσεως. Τὸ ἅλμα τοῦ τουρισμοῦ καὶ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, ὅπως καὶ οἱ μικροδουλειὲς τῆς γειτονιᾶς, ἀποτελοῦν σαφεῖς ἀποδείξεις τῆς ἐπανεκκινήσεως τῆς οἰκονομίας καὶ τῶν προοπτικῶν ἀνακάμψεώς της στοὺς ἀμέσως ἑπόμενους μῆνες∙ ἡ ἐκκίνηση ἀπ’ τὴν ἀφετηρία ἔχει δοθεῖ κι ἀπομένει σὲ μεγάλο βαθμὸ ἡ ἀξιοποίηση τῶν δυνατοτήτων ὅλων. Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα.
Στὴν κοινὴ γνώμη ἑδραιώνεται ἡ πεποίθηση ὅτι οἱ δεσμεύσεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ τῆς διαπλοκῆς ἀπέναντι στὰ ἀτλαντικὰ κέντρα εἶναι ἀσφυκτικὲς καὶ δὲν τοὺς ἐπιτρέπουν καμμία ἐλευθερία κινήσεως∙ οἱ συγκεντρώσεις στὸ ραδιομέγαρο τῆς ΕΡΤ καὶ στὸ Σύνταγμα θεωροῦνται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους πολιτικοὺς παρατηρητὲς ὡς καμπὴ στὴν τελευταία τετραετία. Ἀπέδειξαν σαφέστατα τὸ διαζύγιο τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ τῆς διαπλοκῆς ἀπ’ τὰ ζωντανὰ ρεύματα τῆς ἑληνικῆς κοινωνίας∙ ὅταν θέλουν οἱ Ἕλληνες διαδηλώνουν καὶ ἐκφράζουν τὴν γνώμη τους, ὅπως ἔκαναν πρὸ διετίας μὲ τοὺς Ἀγανακτισμένους καὶ τὴν Κυριακὴ μὲ τὰ ἀνοικτὰ καταστήματα∙ οἱ ὠρυγὲς τῆς διαπλοκῆς καὶ οἱ κεκράκτες τῶν κομμάτων πέρασαν ἀπαρατήρητοι, σὰν νὰ μὴν ἐλέχθησαν ποτέ. Οἱ δυναμικοὶ κλάδοι τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας δίδουν τὸν τόνο κι ἀποτελοῦν τὴν ἀτμομηχανὴ γιὰ τὴν ἀνάκαμψή της∙ ἤδη γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ δεκαετίες ἐπιτυγχάνουμε πλεόνασμα στὸ ἰσοζύγιο τρεχουσῶν συναλλαγῶν, οἱ ξένες ἐπενδύσεις ἐπιταχύνονται, ὅπως ἡ ὑπογραφὴ γιὰ τὴν ἐπέκταση τῶν προβλητῶν στὸν ΟΛΠ ἀπ’ τὴν COSCO, ἡ πώληση τῆς ΠΑΝΓΑΙΑΣ, καὶ ἡ συμφωνία μὲ τὴν Heullet Packard γιὰ τὴν μεταφορές της. Ὁ ψυχολογικὸς παράγων μετράει περισσότερο κι ἀπ’ τὸ ὕψος τῶν ἐπενδύσεων, διότι θεωροῦνται ὡς διαφήμιση γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ καὶ ἀπόδειξη ὅτι ἡ οἰκονομία μας ἀξίζει τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν τρίτων.
Ἡ ἀντανάκλαση τῶν οἰκονομικῶν ἐξελίξεων εἶναι ἄμεση στὴν πολιτική μας ζωή∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει ἀπομείνει, μετὰ τὴν περιπέτεια τῆς προτάσεως δυσπιστίας, μὲ τὴν ὀξύτατη κριτικὴ στὸ ἐσωτερικό του, ἀλλὰ καὶ μὲ καλύτερους ὑποστηρικτές του τὸν ἕτερο «ἀρχηγὸ» τοῦ παραληρηματικοῦ λόγου. Στὴν Κουμουνδούρου οἱ φωνὲς τῶν ἀντεγκλήσεων ἀκούγονται καὶ στὴν πλατεῖα καὶ δίδουν τὴν ἐντύπωση, ὅτι ὅλοι εἶναι ἐναντίον ὅλων∙ οἱ ἀριστερίζοντες κατὰ τοὺ προέδρου καὶ τῶν θέσεών του στὸ Τέξας καὶ στὴν Βουλή, ἀλλὰ καὶ δὲν ἱκανοποιοῦνται μὲ τὶς δηλώσεις μετανοίας του, οὔτε μὲ τὴν ἀποκήρυξή τους μετὰ βδελυγμίας∙ πολλοὶ πρώην πραιτωριανοί του τὸν κατηγοροῦν γιὰ ἀφελῆ καὶ ὑπεροπτικὸ λόγο, τόσο κατὰ τὴν ὁμιλία του στὴ Βουλή, ὅσο καὶ στὶς συνεχεῖς προβλέψεις του, ὅτι κάθε τρίμηνο πέφτει ἡ κυβέρνηση∙ μερικοὶ μάλιστα τὸν διαψεύδουν δημοσίᾳ, ὅτι δὲν θὰ γίνουν ἐκλογὲς τὸ ἑπόμενο ἑξάμηνο κι ἅλλοι ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνη ἡ συστράτευσή του μὲ τὸν παραληροῦντα ἀρχηγὸ καὶ τοὺς ἀριστεριστές. Ἡ ἀποφυγὴ ἀντιδράσεως ἀπέναντι στὰ φαινόμενα αὐτὰ κρίνεται ὡς ἀδυναμία ἐπιβολῆς στὸ κόμμα του∙ ἀπ’ τὴν φύση τους τὰ κόμματα προϋποθέτουν καὶ ἀπαιτοῦν τὴν τήρηση τῆς πειθαρχίας, ὡς ἀκρογωνιαίου λίθου τῆς ἐπιβιώσεώς τους, διαφορετικὰ οἱ κεντρόφυγγες δυνάμεις ἀποδεσμεύονται κι ἐπιβάλλουν τὴν δυναμική τους∙ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ἀναδείξεως τῆς πειθαρχίας ὡς πρώτου καθήκοντος.
Οἱ συζητήσεις στὸ Γιουρογκροὺπ τῆς Πέμπτης ἀποτελεῖ ἱστορικὴ καμπὴ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία∙ ὁ πρόεδρός του παρουσίασε μαύρη εἰκόνα γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ὁ Βόλφνγακνγκ Σώυμπλε τὸν ἐπανέφερε στὴν τάξη μὲ τὴν φράση του, «γνωρίζω ὅτι πάντα ὑπῆρχαν φωνὲς ποὺ ὑποστήριζαν ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν θὰ τὰ καταφέρει», ἐνῶ καὶ ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ ἀπάντησε μὲ τὴν πρόσκληση τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ σὲ γεῦμα ἐργασίας στὸ Βερολίνο τὴν Παρασκευή. Στὸν ἁπλὸ κόσμο μέτρησαν πάρα πολὺ αὐτά, ἐνῶ καὶ ὁ οἰκονομικὸς σύμβουλος τῆς καγκελαρίου δήλωσε, «ἀρκετὰ μὲ τὴν λιτότητα στὴν Ἑλλάδα»∙ δὲν εἶναι τυχαῖες πολιτικὲς κινήσεις αὐτές, ἀλλὰ εἶναι ἀποδείξεις τῆς ἀποφασιστικότητος τοῦ Βερολίνου, γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας καὶ γιὰ τὴν πολιτικὴ ἑνοποίηση τῆς Εὐρωζώνης. Τὸ κύριο βάρος τῶν Γερμανῶν ἑλκύουν σήμερα δύο προβλήματα∙ πρῶτον, ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς γαλλικῆς οἰκονομίας, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ γίνει μόνο στὰ πλαίσια τῆς ἀνακάμψεως τῆς Εὐρωζώνης καὶ μάλιστα τὸ ταχύτερο δυνατό∙ ἤδη οἱ διαβουλεύσεις γιὰ τὸν σχηματισμὸ τῆς γερμανικῆς κυβερνήσεως ἐπιταχύνονται, ἐπειδὴ διαπιστώνουν ὅτι δὲν ἔχουν τὴν πολυτέλεια τῆς χρονοτριβῆς, ὅσο κι ἂν ἀρέσει αὐτὴ στοὺς Σοσιαλδημοκράτες τους. Δεύτερον, εἶναι ἡ ἐνίσχυση τῆς ἀνακάμψεως τῆς ἑληνικῆς οἰκονομίας, διότι γνωρίζουν ἄριστα τὸ πῶς ἐπιβλήθηκε τὸ Μνημόνιο στὴν χώρα μας γιὰ τὴν χρεωκοπία της καὶ τὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης∙ ἀποστομώνουν τοὺς καταστροφολόγους, ἀναγνωρίζοντας τὸν ἀδιαμφισβήτητο ἱστορικὸ ρόλο τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρώπη.
Στὸ ἐσωτερικό, ἀναδεικνύεται ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς καὶ ἡ Νέα Δημοκρατία ὡς ὁ μοναδικὸς πόλος ἕλξεως∙ ἡ κυβέρνηση ἔκανε ἐξαίρετη δουλειὰ τὸ τελευταῖο ἔτος, διότι παρέλαβε ὕφεση 7% καὶ τὴν μείωσε σὲ 3% τὸ τρίτο τρίμηνο καὶ μᾶλλον γύρω στὸ μηδὲν τοὺς τελευταίους μῆνες, μὲ ἀνάκαμψη ἀπ’ τὸν Ἰανουάριο. Ἀλλὰ ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ ἁπλοῦ κόσμου γιὰ τὶς δυνατότητές του καὶ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας, μαζὶ τὴν ἀπαλλαγή του ἀπ’ τὴν κατάθλιψη, καὶ ἡ ἀνάκτηση τοῦ μειδιάματος σὲ πρώτη φάση, εἶναι τὸ θαῦμα∙ χωρὶς τὴν ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας ὅλων δὲν γίνεται ποτὲ ἔξοδος ἀπ’ τὴν κρίση καὶ μάλιστα τὴν χειρότερη στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία. Φυσικά, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι λύθηκαν τὰ προβλήματα, τὸ ἀντίθετο εἶναι γεγονός∙ ἡ μείωση τοῦ εἰσοδήματος στὴν τετραετία ἀνέρχεται σὲ 40% τουλάχιστον καὶ τὰ προβλήματα τῶν οἰκογενειῶν εἶναι τὰ χειρότερα. Ἀλλά, τὸ θέμα εἶναι ἡ θεώρηση τοῦ ἁπλοῦ πολίτου∙ κοιτάζει πίσω του καὶ μένει προσηλωμένος στὰ προβλήματα, τότε ἔχει ἐξασφαλισμένη τὴν κατάθλιψή του∙ στρέφει τὸ βλέμμα του μπροστὰ καὶ κοιτάζει τοὺς λίγους ἔστω κλάδους ποὺ ἔχουν ἀρχίσει νὰ κινοῦνται, τότε ἀνακτᾶ τὸ θάρρος του καὶ τὴν αὐτοπεποίθησή του. Κι ἡ Ἑλλὰς διαθέτει πολλοὺς καὶ δυναμικοὺς κλάδους σὲ ἀπογείωση.