Γαλλία, ἀμηχανία προέδρου

Ἡ ἀμηχανία καὶ ἡ διστακτικότης τοῦ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ δημιουργεῖ πρόσθετα προβλήματα στὴν πολιτικὴ ζωὴ τῆς Γαλλίας καὶ ὁδηγεῖ στὴν ἐπιδείνωση τῆς οἰκονομικῆς της κρίσεως∙ ἐχθροὶ καὶ φίλοι ἀναμένουν ἀπ’ τὸν πρόεδρο τὴν ἀνάληψη πρωτοβουλιῶν γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ πολιτικοῦ κλίματος καὶ τὴν καλλιέργεια τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν Γάλλων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων τους. Ὁ ἀντίκτυπος στὴν Εὐρωζώνη εἶναι ἄμεσος, διότι βρίσκουν τὴν εὐκαιρία οἱ ἀτλαντιστὲς καὶ ἐξαπολύουν τὴν προπαγάνδα τους κατὰ τοῦ εὐρὼ καὶ τῶν ἀδυνάμων κρίκων του∙ μοναδικὴ ἐλπίδα, ἀλλὰ καὶ σταθερὸς πυλώνας, παραμένει πλέον ἡ Γερμανία, μὲ τὶς πιστὲς χῶρες δίπλα της, ἀλλὰ καὶ ἐπικουρία της τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας τῶν νοτίων ἑταίρων. Ἡ ὑπέρβαση τῆς κρίσεως τῆς Γαλλίας εἶναι τὸ κύριο μέλημα, ἐνῶ οἱ ἔγκυροι ἀναλυτὲς στὸ Παρίσι ἐπισημαίνουν τὶς εὐθύνες τοῦ προέδρου ἀπ’ τὴν καθυστέρηση στὴ λήψη ἀποφάσεων. Ἀπαιτεῖται ἡ ἐπίδειξη σιδηρᾶς πυγμῆς.