Ἀντιπολίτευση ἐκτὸς τόπου

Ἡ ἀντιπολίτευση βρέθηκε πάλι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου στὶς ἐξελίξεις∙ χαρακτήρισε ὑποδούλωση στὴν τρόικα τὶς συνομιλὶες τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ μὲ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ βέβαιη τὴν ἐπιβολὴ νέων μέτρων, ὅταν ὅλοι εἶδαν ὅτι ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο συνέβαινε. Καὶ γιὰ τὰ μικρότερα κόμματα εἶναι αὐτονόητη ἡ στάση τους, καθὼς ἀπευθύνονται σὲ περιθωριακὲς ὁμάδες πληθυσμοῦ, τὶς ὁποῖες καὶ ἐπιθυμοῦν διατηρῆσαι ὑπὸ τὴν ἐπιρροή τους∙ γιὰ τὸν ΣΥΡΙΖΑ ὅμως τὸ πρόβλημα εἶναι σοβαρὸ καὶ ἐκτείνεται καὶ στὴν ἔντονη ἀντίδραση πολλῶν στὸ ἐσωτερικό του. Οἱ διαφωνοῦντες ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση τῆς χώρας δείχνει ὅτι ταυτίζεται μὲ δύο δυνάμεις, μὲ τὰ συντεχνιακὰ συμφέροντα στὸ ἐσωτερικό, μὲ κορυφαία ἐκδήλωση τοὺς διοικητικοὺς ὑπαλλήλους τῶν Πανεπιστημίων, καὶ μὲ τὰ ἀτλαντικὰ κερδοσκοπικὰ κυκλώματα, μὲ ἐκπρόσωπό τους τὸν Ὁλλανδὸ ἀγενῆ∙ αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀποκόπτεται ἡ πρόσβασή του ἀπ’ τὰ ζωντανὰ τμήματα τῆς κοινωνίας. Μένει στὸ περιθώριο.