Εὐρωπαϊστές, Ἀτλαντιστὲς

Ἡ σύγκρουση Εὐρωπαϊστῶν καὶ Ἀτλαντιστῶν στὴν Εὐρωζώνη, μὲ ἀφορμὴ τὴν Ἑλλάδα, καλὰ κρατεῖ∙ ὅταν ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ, μετὰ τὴν κοινὴ συνέντευξη μὲ τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ, δήλωσε ἐπιδεικτικώτατα ὅτι, «μετὰ ἀπὸ ἐσᾶς καὶ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ κανεὶς δὲν θέλει περισσότερο νὰ ἐπιτύχει τὸ (ἑλληνικὸ) πρόγραμμα ἀπὸ ὅσο ἐγώ», εἶχε ἐπιλέξει τρεῖς ἀποδέκτες: τὸν ἑλληνικὸ λαό, ὡς ἐκδήλωση ἀλληλεγγύης καὶ συμπαραστάσεως πρὸς ὅσα ἔχει ὑποφέρει τὴν τετραετία, τὸν γερμανικὸ λαό, ὡς τὸ χρέος του ἀπέναντι στὴν Εὐρωζώνη, ἀλλὰ καὶ τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα στὴν Εὐρώπη καὶ στὶς Βρυξέλλες περισσότερο. Ἡ διαφορὰ στὶς ἐκτιμήσεις τοῦ Βερολίνου καὶ τοῦ Ὄλι Ρὲν ἀπὸ ἐκεῖνες τοῦ Γιοῦριν Νταϊσελμπλάουμ εἶναι τεράστιες∙ ἄλλωστε καὶ στὴν Ὁλλανδία τὸν ἐπικρίνουν γιὰ τὶς φιλοαμερικανικὲς θέσεις του, ὅπως τὶς διατύπωσε πρόσφατα, κατὰ τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς ἑνιαίας οἰκονομικῆς πολιτικῆς στὴν Εὐρωζώνη. Στὴν Ἑλλάδα μόνο τὸν προβάλλει ἡ διαπλοκή.