Ἐφαλτήριο, ἀπὸ ἐπανεκκίνηση σὲ ἀνάπτυξη

Ἡ ἀνεπιφύλακτη ἀναγνώριση ἀπ’ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, κατὰ τὴν κοινὴ συνέντευξή της μὲ τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ, τῆς ἐπιτυχίας τῆς χώρας μας στὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας της, μαζὶ μὲ τὴν ὁλόπλευρη ὑποστήριξή της, γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς Εὐρωζώνης, θεωροῦνται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους πολιτικοὺς παρατηρητὲς καμπὴ στὰ πολιτικά μας πράγματα∙ ὁ ψυχολογικὸς ἀντίκτυπος στὸ ἐσωτερικὸ καὶ στὸ ἐξωτερικὸ εἶναι ὁ πρῶτος παράγων, διότι σημαίνουν ὅτι τίθεται τέλος στὴν τετραετῆ περίοδο τῆς μεμψιμοιρίας καὶ τῆς καταθλίψεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ διανοίγονται νέες προοπτικὲς γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας καὶ τὴν ἀναγνώριση τοῦ ρόλου τῆς Ἑλλάδος στὴν περιοχή της καὶ στὴν Εὐρώπη. Ἡ κοινὴ γνώμη ἐδέχθη μὲ αἰσθήματα ἀνακουφίσεως τὶς δηλώσεις τῆς καγκελαρίου, ὡς ἁπτὴ ἀπόδειξη ὅτι ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν κρίση εἶναι κοντὰ κι ὅτι οἱ θυσίες του ἔπιασαν τόπο καὶ ἀναγνωρίζονται καὶ μάλιστα ἀπ’ τοὺς πιὸ αὐστηροὺς ἐπιτηρητὲς τῆς περιόδου τῆς μαύρης ἐποχῆς∙ ὁ ψυχολογικὸς παράγων μετράει περισσότερο, διότι αὐτὸς διαμορφώνει τὴν δυναμικὴ τῆς χώρας μας. Στὸ ἐσωτερικό, παρεμβαίνουν πλέον δύο δυνάμεις: αὐτὲς τῆς αἰσιοδοξίας καὶ τῆς ἐλπίδος, ὅπως τὶς ἐκφράζει ἡ κυβέρνηση, ὅτι ἄρχισε ἡ ἀνοδικὴ πορεία, δύσκολη, ἀλλὰ ἄρχισε∙ δεύτερον, ἐκεῖνες τῆς ἀπαισιοδοξίας καὶ τῆς μιζέριας, μὲ τὴν ἀντιπολίτευση ἐκφραστή τους.
Σὲ περιόδους ἀνατάσεως καὶ ἐξάρσεως τοῦ φρονήματος τῶν λαῶν ὁ κύριος παράγων εἶναι ὁ ψυχολογικός, ὄχι ἡ ψυχρὴ ἀξιολόγηση, κατὰ τὶς ἐπιπόλαιες ἱστορικὲς ἐκτιμήσεις, τῶν ἀντικειμενικῶν συνθηκῶν∙ ἐὰν οἱ Ἀθηναῖοι καὶ οἱ Ἕλληνες εἶχαν κάνει ἀντικειμενικὴ ἀξιολόγηση, δὲν θὰ εἶχαν πολεμήσει καὶ νικήσει στὸν Μαραθῶνα, στὴν Σαλαμῖνα καὶ στὶς Πλαταιές, οὔτε ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος θὰ εἶχε ἐπιχειρήσει τὴν ἐκστρατεία του, οὔτε τὸ ’21 θὰ εἶχε γίνει ἡ ἐπανάσταση, οὔτε τὸ ’12-13 θὰ διπλασιάζονταν ἡ μικρὴ Ἑλλάδα, ἢ τὸ ’40, νηστικοὶ καὶ μὲ οἰκονομία στὶς σφαῖρες οἱ παπποῦδες μας, θὰ ἔριχναν τοὺς Ἰταλοὺς στὴ θάλασσα. Παρόμοια ψυχολογία ἀνατάσεως παρατηρεῖται καὶ σήμερα σὲ εὐρύτατα στρώματα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας∙ καταγράφεται αὐτὸ στὸ ἅλμα στὸν τουρισμό, τὸ ὁποῖο ὀφείλεται πρῶτα στὴν καλὴ ποιότητα τῶν ὑπηρεσιῶν μας καὶ στὶς ἀναζητήσεις νέων τρόπων ἐξυπηρετήσεως, ὅπως οἱ γάμοι πρὸς τοὺς νεαροὺς Κινέζους∙ εἶναι ἐμφανέστατο στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία, στὴν ὁποία ἡ ἐκτίναξη τῶν ἐργασιῶν της φθάνει ἀπ’ τὴν κινητὴ τηλεφωνία, στὴ βιοτεχνολογία καὶ στὴν νανοτεχνολογία, ἀλλὰ καὶ στὴν διαστημικὴ καὶ πολεμικὴ βιομηχανία. Ἡ ἐντολὴ τοῦ πρωθυπουργοῦ, γιὰ 30000 σημεῖα ἐκπομπῆς δωρεὰν εὐρυζωνικῶν συνδέσεων σὲ ὁλόκληρη τὴν χώρα προκαλεῖ ἐνθουσιασμὸ στὴν νεολαία∙ ἔχουν τὴν ἄνεση παίζειν οἱ νέοι μας μὲ τὸ διαδίκτυο κι ἀπ’ τὸ παιχνίδι ἀρχίζουν πάντα οἱ μεγάλες δουλειές.
Στὴν πολιτική μας ζωὴ ὁριοθετοῦνται πλέον σαφέστατα οἱ διαχωριστικὲς γραμμὲς μεταξὺ τῶν κομμάτων∙ ἀπ’ τὴν μία πλευρὰ βρίσκεται ἡ κυβέρνηση, μὲ τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ δίδειν τὸν τόνο τῆς ἀνατάσεως καὶ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ προσανατολισμοῦ τῆς χώρας, κι ἀπ’ τὴν ἄλλη, ὁλόκληρη ἡ ἀντιπολίτευση μὲ τὴν προσήλωσή της στὶς ἀπαρχαιωμένες κοινωνικὲς δομὲς τῆς χώρας καὶ στὶς ἐξαρτήσεις της ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κερδοσκοπικὰ κυκλώματα. Ὅταν ἀγνοοῦνται ἀκόμη καὶ τὰ στατιστικὰ στοιχεῖα γιὰ τὸ πρωτογενὲς πλεόνασμα καὶ τὴν θεαματικὴ μείωση τῆς ὑφέσεως, τότε οἱ ἐπικρίσεις κατὰ τῆς κυβερνήσεως πλήττουν λιγώτερο τὸν πρωθυπουργὸ καὶ περισσότερο θεωροῦνται ὡς πρόκληση τουλάχιστον πρὸς ὅλα ἐκεῖνα τὰ στρώματα ποὺ ἀγωνίζονται καὶ ἐπιτυγχάνουν τὴν αὔξηση τῶν ἐργασιῶν τους καὶ τὰ ὁποῖα γνωρίζουν ὅτι, ἡ χειρότερη τροχοπέδη στὴν ἀνάπτυξη τῆς χώρας ἦταν καὶ εἶναι τὰ συντεχνιακὰ συμφέροντα. Στὸ βάθος ἡ ἀναμέτρηση γίνεται ἀνάμεσα στὶς δυνάμεις τῆς ἀνατάσεως καὶ στὶς συντεχνιακὲς ἐξαρτήσεις∙ παλαιότερα δὲν ἦταν καὶ τόσο σαφὴς ὁ διαχωρισμὸς αὐτός, καθὼς ἐπικαλύπτονταν ἀπ’ τὶς ἰδεολογικὲς ἀγκυλώσεις. Ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση θεωρητικὰ ἔφερε παγκοσμίως τὸ τέλος τῶν ἰδεολογικῶν ἐξαρτήσεων, ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα συνοδεύεται κι ἀπ’ τὴν ἀπογείωση τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, ὡς τοῦ ἐφαλτηρίου τῆς ἀνακάμψεως∙ ὅταν ὁ Ναπολεοντίσκος εἰρωνεύεται τὴν ψηφιακὴ τεχνολογία ὁμολογεῖ τὶς ἐξαρτήσεις του ἀπ’ τὶς συντεχνίες καὶ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους.
Τὰ δημοσιονομικὰ στοιχεῖα εἶναι ἁπλοὶ στατιστικοὶ ἀριθμοί, ἀλλὰ δείχνουν τὴν δυναμικὴ μιᾶς οἰκονομίας, ὅπως καὶ τὴν εἰκόνα της στὸ ἐξωτερικό∙ ὁ τρίτος δύσκολα πολὺ συλλαμβάνει τὴν ψυχολογία ἑνὸς λαοῦ, παρὰ μόνο ἀπ’ τὰ ἀποτελέσματά του. Ἔτσι τὸ ’12-13 οἱ τότε σύμμαχοί μας, Βούλγαροι καὶ Σέρβοι, μᾶς ἐδέχθησαν στὸ μέτωπό τους κυρίως γιὰ τὸν στόλο μας, ἐνῶ δὲν πίστευαν στὴν θαυμαστὴ νικηφόρα πορεία τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ∙ στὶς μέρες μας, τὸ ἅλμα στὸν τουρισμὸ καὶ οἱ ἐκπληκτικὲς ἐπιδόσεις τῶν ψηφιακῶν ἑταιρειῶν μας, εἶναι οἱ πόλοι ἕλξεως τῶν ξένων πρὸς τὴν οἰκονομία μας, ὅπως αὐτὸ καταγράφεται καθημερινὰ μὲ τὴν εἰσροὴ ξένων κεφαλαίων. Ἔτσι ἡ βελτίωση τῶν δημοσιονομικῶν μας θεωρεῖται τὸ ἔναυσμα πρὸς τὰ ξένα κεφάλαια, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπόδειξη τῆς συμμορφώσεώς μας πρὸς τὶς ὑποχρεώσεις μας∙ ἀνεξαρτήτως τοῦ ποιὸς πρωθυπουργὸς ὑπέγραψε, καὶ κάτω ἀπὸ ποιὲς συνθὴκες ὑπέγραψε, τὸ κύριο θέμα εἶναι ἕνα, ὅτι οἱ ὑπογραφές του μᾶς δεσμεύουν ὅλους. Ἐὰν ἔγιναν λάθη ἢ συστηματικὴ ὑπονόμευση τῆς χώρας, αὐτὸ ἀφορᾶ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, γιὰ τὸν καταλογισμὸ τῶν εὐθυνῶν, κι ὄχι τοὺς τρίτους∙ ἐὰν δὲν γίνεται ἐγκαίρως ὁ καταλογισμός, πάλι ἀφορᾶ ἐμᾶς. Ψηφίσαμε, ὅπως ψηφίσαμε τὸ 2009 καὶ τὸ 2012, ἑπομένως φέρουμε καὶ τὴν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη τῆς ψήφου μας.
Οἱ συνθῆκες ὅμως εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὲς σήμερα, ἀπὸ ἐκεῖνες τῶν προηγούμενων ἐκλογῶν∙ γνωστὰ αὐτὰ τοῖς πᾶσιν. Ἡ ποιότης καὶ ἡ δυναμικὴ τοῦ πολιτικοῦ λόγου μετρᾶνε σήμερα, ἴσως περισσότερο ἀπὸ παλαιότερα∙ ἡ διαπλοκὴ ἔχει συκοφαντήσει περισσότερο ἀπὸ ὅλους τοὺς πολιτικούς μας, τὸν Κώστα Καραμανλῆ καὶ τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ, κι ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους, τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ. Ἐν τούτοις αὐτοὶ ἔχουν τὴν πιὸ θερμὴ ἀπήχηση στὸν λαό, ὅπως καταγράφεται τουλάχιστον στὴν προτίμησή του πρὸς τὴν Εὐρωζώνη, ἀπ’ τὰ ὑψηλότερα ποσοστὰ στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ κι ἀπ’ τὴν ἀποδοχή τους στὴν καθημερινότητά μας∙ δὲν εἶναι τυχαῖα πράγματα αὐτά, διότι ἀποκαλύπτουν τὶς βαθύτερες διεργασίες στὶς πολιτικὲς προτιμήσεις τῶν Ἑλλήνων. Τὸ βαρόμετρο τῶν ἐξελίξεων αὐτῶν εἶναι ἡ ἀνταπόκριση τοῦ κόσμου στὶς ἐκκλήσεις τῶν πολιτικῶν δυνάμεων∙ ἔτσι, παρὰ τὴν εἰσοδηματικὴ ἐξαθλίωσή μας ἀπ’ τὰ φορολογικὰ μέτρα, ἡ ἀνταπόκρισή μας στὶς ὑποχρεώσεις μας ἀπέναντι στὸ κράτος εἶναι παραδειγματική, ὅπως φαίνεται ἀπ’ τὴν αὔξηση τῶν δημοσίων ἐσόδων∙ εἶναι ἀπόδειξη ἐμπιστοσύνης πρὸς τὴν κυβέρνηση κι ὄχι φόβος τυχὸν συνεπειῶν. Ἀπ’ τὴν ἄλλη, ὅταν ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση καλεῖ σὲ παναθηναϊκὲς συγκεντρώσεις καὶ δὲν ἐμφανίζονται οὔτε τὰ ἐπαγγελματικά της στελέχη λέει πάρα πολλὰ αὐτό. Ὁ πολιτικὸς λόγος τοῦ Ναπολεοντίσκου εἶναι κενὸς περιεχομένου, ἐνῶ διανθίζεται κι ἀπ’ τὸν φόβο του ἀπέναντι στοὺς ἐπικριτὲς στὸ κόμμα του, σὰν νὰ διατελεῖ ὑπὸ προθεσμίαν.