Γαλλία, Ὁλλανδία, ἀπραξία

Ἀπὸ ἀπραξία καὶ ἔλλειψη τόλμης χαρακτηρίζονται οἱ κυβερνήσεις τῆς Γαλλίας καὶ Ὁλλανδίας ἀπέναντι στὴν κρίση∙ οἱ διαδηλώσεις διαχέονται σὲ ὁλόκληρη τὴν Γαλλία, ἐνῶ ἡ ἀπώλεια τῆς πρώτης ἀξιολογήσεως ἀπ’ τὴν Ὁλλανδία ἀποβαίνει κόλαφος γιὰ τὸν ὑπερφίαλο καὶ ὑπερόπτη ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν της καὶ πρόεδρο τῆς Εὐρωζώνης, ὁ ὁποῖος μόνο τὰ ἀρνητικὰ τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἐπισημαίνει, ἀλλὰ τῆς δικῆς του δὲν τὰ βλέπει! Ὁ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ δείχνει ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ δραπετεύσει ἀπ’ τὸν ἀτέρμονα κύκλο τῆς ἐνοδσκοπήσεώς του∙ οἱ Γαλλοὶ ἀναζητοῦν ἁπτὰ καὶ πειστικὰ ἐπιχειρήματα, πέραν ἀπ’ τὶς παραδοσιακὲς ἐξαγγελίες δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν ἰδεοληψιῶν∙ ἀναζητοῦν τὴν συμπόρευσή τους μὲ τὴν ψηφιακὴ ἐποχὴ καὶ τὴν ἀξιοποίησση τῶν δυναμικῶν κλάδων τῆς οἰκονομίας τους, ἀλλὰ καὶ τῆς θέσεώς τους στὴν Εὐρωζώνη. Οἱ ἐπικρίσεις στὸ ἐσωτερικὸ πολλαπλασιάζονται, ἀλλὰ ὁ πρόεδρος κωφεύει, ἢ μᾶλλον φαίνεται ὅτι ἀδυνατεῖ καταγράψαι αὐτάς∙ βαρύνει πολὺ ἡ σοσιαλιστικὴ παράδοση.