Ἀποκρυστάλλωση δυναμικῆς, δυσκαμψίας

Οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις τῶν τελευταίων ἑβδομάδων καὶ τὰ νέα ἀπ’ τὸ ἐξωτερικὸ ἀποκρυσταλλώνουν τὴν δυναμικὴ τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τὴν ἐπιτυχία τῆς κυβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ τὴν πλήρη δυσκαμψία τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὡς πρὸν τὴν καταγραφή τους τουλάχιστον∙ δείχνουν, σὲ ὅσους μποροῦν νὰ μελετήσουν τὰ αἴτια τῶν ἐξελίξεων, πέραν τῶν ἐπιφαινομένων ἀφορμῶν, ὅτι κάτι βαθύτερο κινεῖται στὴν χώρα. Ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας, ὅπως καταγράφεται ἀπ’ τὴν θεαματικὴ ὑποχώρηση τῆς ὑφέσεως καὶ ἡ ἀνάκαμψή της στὶς τουριστικὲς περιοχές, μαζὶ μὲ τὴν ἐκτίναξη τῶν κλάδων τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, ἔχουν συμβάλει στὴν ἀπαλλαγὴ τῶν Ἑλλήνων ἀπ’ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴν μεμψιμοιρία τῆς τετραετίας, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνάκτηση τῆς ἀποφασιστικότητός των ὅτι, ὑπάρχει διέξοδος, ἀρκεῖ ὅλοι νὰ συμμετάσχουν στὴν ἐπίτευξή της∙ ὅταν καὶ οἱ περισσότεροι τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων, Bloomberg, Moody’s, ἐξυμνοῦν τὰ ἐπιτεύγματα τῆς χώρας μας, μὲ ἄμεσο ἀντίκτυπο στὰ ἐπιτόκια τῶν ὁμολόγων μας καὶ στὴν εἰσροὴ ξένων ἐπενδύσεων, εἶναι τουλάχιστον παραφωνία παραμένειν προσηλωμένη ἡ ἀντιπολίτευση στὰ οἰκονομικὰ δεδομένα τῆς τετραετίας. Ὁ ἁπλὸς κόσμος καταλαβαίνει δύο πράγματα, ὅτι, πέραν τῶν ἰδεολογικῶν τους ἀγκυλώσεων, δὲν ἔχουν τίποτε ἄλλο στὸ μυαλό τους, ἢ ὅτι εἶναι δεμένοι χειροπόδαρα μὲ τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα ποὺ κίνησαν τὴν ὑποδούλωσή μας στὴν τρόικα∙ δύσκολα βρίσκεται ἄλλη ἑρμηνεία…
Οἱ παρεμβάσεις τῶν τρίτων ἔγιναν ὁρατὲς ἐπίσης διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ τὸν τελευταῖο καιρό∙ ὅσα κερδοσκοπικὰ κεφάλαια ἔχουν ἄνεση ἐλευθερίας κινήσεων καὶ διασυνδέσεις μὲ τὴν ψηφιακὴ τεχνολογία, ὄχι μόνο ἐγκωμιάζουν τὰ ἐπιτεύγματα τῆς οἰκονομίας μας, ἀλλὰ καὶ σπεύδουν ἀξοποιῆσαι αὐτά, ὅπως φαίνεται ἀπ’ τὴν χειμαρρώδη εἰσροὴ κεφαλαίων στὴν χώρα καὶ στὶς ἐπενδύσεις στοὺς κλάδους της. Περιττὴ εἶναι ἡ ἐπανάληψή τους, ἀλλὰ εἶναι ἀπαραίτητο ἕνα, τὸ κεφάλαιο δὲν μετακινεῖται ἂν δὲν ἔχει συμφέρον∙ γίνεται πλέον κτῆμα ὅλων, ὅτι ἡ Ἑλλὰς μετατρέπεται σὲ Μέκκα τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, χάρις στὴν ἱκανότητα συνθέσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ στὴν δημιουργικότητα τῶν Ἑλληνοπαίδων, μέσα ἀπ’ τὰ παραμύθια τῆς γιαγιᾶς∙ ὁ ἀφελληνισμὸς τοῦ τόπου δὲν πέρασε, παρὰ τὰς ἀόκνους προσπαθείας τῶν σοσιαλιστικῶν κυβερνἠσεων καὶ τῆς ἀριστερᾶς νομενκλατούρας, μαζὶ τοὺς συνοδοιπόρους τους πολλαπλῶν ἀποχρώσεων. Τὸ πρῶτο πρᾶγμα γιὰ τὴν ἀνάκαμψη μιᾶς οἰκονομίας, μετὰ μάλιστα ἀπὸ πρωτοφανῆ μακροχρόνια κρίση, ἡ ἀνάκτηση τῆς ψυχολογίας, ἔχει ἐπιτευχθεῖ ἀπὸ πολλοὺς μῆνες τώρα∙ ἀκολούθησε τὸ δεύτερο, ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης ἀπ’ τοὺς ξένους, ὡς ἀπαραίτητο καὶ ἀναγκαῖο δεύτερο βῆμα. Φυσικά, ἀπομένουν οἱ ἑστίες τῆς κακοδαιμονίας, ἐντὸς τῆς χώρας, τὰ συντεχνιακὰ συμφέροντα καὶ τὰ παρακλάδια τους στὴν ἀντιπολίτευση καὶ στὴν διαπλοκή∙ ἐκτός, τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα μὲ τὶς διασυνδέσεις τους στὶς Βρυξέλλες καὶ ἀλλαχοῦ.
Ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας συνεχίζεται κανονικὰ καὶ εἶναι πολὺ δύσκολη πλέον, ἂν ὄχι ἀδύνατη, ἡ ἀνακοπή της∙ ἡ τρόικα καθυστερεῖ τὴν ἀξιολόγηση καὶ πιέζει γιὰ τὴν ἐπιβολὴ μέτρων ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἐπιστροφὴ στὸν φαῦλο κύκλο τῆς ὑφέσεως, παρὰ τὶς περὶ τοῦ ἀντιθέτου δηλώσεις πολλῶν Εὐρωπαίων ἡγετῶν. Ἐπιβεβαιώνει, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, ὅτι, ὡς πηγὴ τῆς ἐξουσίας της, ἀναγνωρίζει τὰ κερδοσκοπικὰ κυκλώματα κι ὄχι τοὺς Εὐρωπαίους∙ ἐπαναλαμβάνεται ἡ ἴδια σύγκρουση μὲ πέρυσι, ὅταν ἡ παρέμβαση τοῦ Βόλφνγανγκ Σώυμπλε ἔδωσε τὴν λύση, μὲ τὴν μείωση τῶν ἐπιτοκίων καὶ τὴν ἐπιμήκυνση τῶν δανείων∙ κάτι ἀντίστοιχο μᾶλλον θα συμβεῖ καὶ φέτος, ἀλλὰ ὑπάρχουν κάποιες διαφορές: Ἡ πρώτη, ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας παρέχει στὴν χώρα ἄνεση χρόνου, γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν ὑποχρεώσεών μας, ἐνῶ πέρυσι βρισκόμασταν μὲ τὸ μαχαῖρι στὸ λαιμό∙ ἡ δεύτερη, οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν τὴν εὐχέρεια ἀντιδράσεως πιὸ καλὰ φέτος, διότι ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ οἱ ἐπιδιώξεις τῶν κερδοσκοπικῶν κεφαλαίων κι ἔχουν διαχωρισθεῖ ἡ ᾖρα ἀπ’ τὸ σιτάρι. Τὴν προηγούμενη τετραετία αὐτὰ ἦταν συγκαλυμμένα, κάτω ἀπ’ τὶς ἰδεολογικὲς παραμορφώσεις τῆς σοσιαλιστικῆς παραφιλολογίας καὶ τῆς ἀντιευρωπαϊκῆς προπαγάνδας καὶ ἀντιγερμανικῆς ὑστερίας∙ τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες ἔχουν περιορισθεῖ αὐτὰ στὴν φρασεολογία τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὄχι γιατὶ ἔχει διαπιστώσει τὶς ἀλλαγὲς στὴν οἰκονομία, ἀλλὰ γιατὶ προκαλοῦν ἀλλεργία πλέον στὸ ἑλληνικὸ ἀκροατήριο καὶ προσαρμόζονται ἑκόντες ἄκοντες.
Ἡ ἀντιπολίτευση δείχνει πιὰ ὁλοκάθαρα ὅτι ἔχει χάσει τὸν δρόμο της καὶ τείνει ἀπωλέσαι καὶ τὸν κόσμο της∙ τὰ συμπτώματα εἶναι τόσα πολλὰ ποὺ δὲν εἶναι σκόπιμη ἠ ἐπανάληψή τους, ἀλλὰ κρίνεται ἀπαραίτητη ἡ διερεύνηση τῶν ἐσωτερικῶν τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως. Οἱ πολιτικὲς πρωτοβουλίες τοῦ Ναπολεοντίσκου τοῦ τελευταίου τριμήνου ἀποδείχθηκαν μπούμερανγκ γιὰ τὸν ἴδιο καὶ τὸ κόμμα του, ἐνῶ οἱ ἀντιδράσεις στὸ ἐσωτερικό του προκαλοῦν ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις καὶ στοὺς συμμάχους του στὴν δεξιά∙ μοναδικὴ συνεπὴς σύμμαχος ἀπόμεινε ἡ ἀκροδεξιά, ὅπως φάνηκε στὶς ψηφοφορίες στὴ Βουλή. Τὸ γεγονὸς εἶναι ἕνα, πολλοὶ πλέον στὴν Κουμουνδούρου παραδέχονται δημοσίᾳ ὅτι δὲν ἔχει προοπτικὲς ἡ σημερινὴ ἡγεσία, ὄχι μόνο γιὰ νίκη στὶς ἑπόμενες ἐκλογὲς καὶ ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἑνότητος τοῦ κόμματος∙ ἡ ἀπήχηση στὸν κόσμο τους εἶναι τὸ κύριο ἐπιχείρημα, μὲ δεδομένα στοιχεῖα τὴν ἄρνηση, ἀκόμη καὶ τῶν ἐπαγγελματικῶν στελεχῶν καὶ πολὺ πεερισσότερο τῶν ἁπλῶν ὀπαδῶν, μετέχειν στὶς κομματικὲς ἐκδηλώσεις. Ἐπικαλοῦνται τὴν πανωλεθρία στὶς συγκεντρώσεις στὸ Σύνταγμα καὶ στὰ Προπύλαια, ἀλλὰ καὶ τὴν συντριβὴ στὶς ἐκλογὲς τοῦ ΤΕΕ∙ οὔτε τὰ ἐγγεγραμμένα στελέχη τοῦ κόμματος δὲν ψήφισαν τὸ ψηφοδέλτιό τους καὶ περισσότερο, ὅταν ἐμφανιζόταν ὡς ἡ γνήσια ἀριστερὴ δύναμη. Ἂν συνεχιστεῖ ἡ διαρροὴ αὐτή, λένε, ξηλώνεται τὸ πλεκτό…
Ἡ Νέα Δημορατία ἀντιθέτως παρουσιάζει σαφεῖς ἐνδείξεις συσπειρώσεως τῶν δυνάμεών της, πέραν ἐκείνων τῶν τελευταίων ἐκλογῶν∙ στὶς ἐκλογὲς γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῶν τοπικῶν ἐπιτροπῶν κατὰ δῆμο σὲ ὁλόκληρη τὴν χώρα, ἡ προσέλευση ἦταν μεγαλύτερη κι ἀπ’ τὶς καλὲς ἐποχὲς τῆς παντοδυναμίας της καὶ μάλιστα γιὰ δευτερευούσης σημασίας ἀντικείμενο∙ οἱ κομματικές της ὀργανώσεις συγκεντρώνουν κόσμο, ἔστω καὶ γιὰ τὴν ἄσκηση κριτικῆς, ζωντανὸ στοιχεῖο τῆς δημοκρατίας εἶναι αὐτό, ἀλλὰ προσέρχονται, δὲν διαρρέουν. Πέραν ὅμως τῆς κομματικῆς ἐπιρροῆς, στὶς πλατεῖες καὶ στὰ χωριά, στὰ καφενεῖα καὶ στὶς ταβέρνες, οἱ συζητήσεις στρέφονται γύρω ἀπὸ δύο πράγματα∙ πρῶτον, ἀπ’ τὴν ἀναγνώριση ὅτι ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας, τὴν ὁποία βλέπουν ὅλοι, ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ στὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ, διότι πιστεύουν ὅτι ὅσα ἐπετεύχθησαν εἶναι ἔργο τῆς ἐργατικότητός του καὶ τῆς πειθοῦς του πρὸς τοὺς ξένους∙ δεύτερον, στὴν παραδοχή τους, ὅτι εἶχαν παρασυρθεῖ πρὸ τετραετίας ἀπ’ τὴν προπαγάνδα τῆς διαπλοκῆς κι εἶχαν καταψηφίσει τὸν Κώστα Καραμανλῆ. Δὲν θὰ εἴχαμε ὑποστεῖ τὴν πρωτοφανῆ κρίση, ἂν δὲν εἴχαμε παρασυρθεῖ ὁμολογοῦν ὅλο καὶ περισσότεροι. Τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι βαθύτερο, διότι ἀφορᾶ καὶ τὴν διαπλοκή∙ ἡ ἀποστροφὴ πρὸς τὸν τύπο εἶναι γενικὴ, καλύπτει ἅπαντας∙ «καλύτερα νὰ σοῦ βγεῖ τὸ μάτι, παρὰ τὸ ὄνομα», λέει ἡ παροιμία. Καὶ στὴν χώρα μας, τῆς ἔχουν βγεῖ καὶ τὰ δύο μάτια.