Ἐρντογάν, ἐπιλογὴ ἐθνικιστικῆς ὑστερίας

Στὴν ἐπιλογὴ τῆς ἐθνικιστικῆς ὑστερίας καταφεύγει ὁ Ταχὶπ Ἐρντογάν, ἐπειδὴ ἔχει ἀποτύχει σὲ ὅλες τὶς περιπλανήσεις στὴν ἐξωτερική του πολιτικὴ καὶ αἰσθάνεται διάχυτη τὴν ἀποκοπή του ἀπ’ τὴν τουρκικὴ κοινὴ γνώμη καὶ τὴν ἀμφισβήτηση στὸ κόμμα του∙ οἱ κορῶνες γιὰ διεκδίκηση τῆς Θράκης, μέχρι τὴν Θεσσαλονίκη, ἤχησαν ἀνατριχιαστικὰ στὴν χώρα του, διότι σημαίνουν ἐπιστροφὴ σὲ ἐθνικιστικὲς διαμάχες τῶν παλαιότερων ἐποχῶν. Πολιτικά, αὐτὸ σημαίνει πλήρη ἀπομόνωση ἀπ’ τὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ τὴν Ρωσία καὶ τὴν Μέση Ἀνατολή∙ τὸ χειρότερο εἶναι οἱ ἐπιπτώσεις της στὴν οἰκονομία, ἡ ὁποία ἤδη εἰσέρχεται σὲ κρίση. Ἡ νέα ἐπιχειρηματικὴ τάξη τῆς Τουρκίας, μόνο ἐξωτερικὲς περιπέτειες δὲν θέλει, ἐνῶ ὑπονομεύεται εὐθέως ὁ δρόμος πρὸς τὴν Εὐρώπη. Ἐμεῖς μποροῦμε νὰ διεκδικήσουμε πειστικώτερα πολὺ περισσότερα.