Ὁριστικὴ διαμόρφωση πολιτικῆς δυναμικῆς

Ἡ πολιτική μας δυναμικὴ βαίνει πλέον πρὸς τὴν ὁριστική της διαμόρφωση, μετὰ τὴν ὑπεψήφιση τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τοῦ φορολογικοῦ νομοσχεδίου ἐντὸς τῆς ἑβδομάδος∙ οἱ κύριες πολιτικὲς παρατάξεις, ἀνεξαρτήτως τῶν μεταξύ τους καὶ τῶν ἐσωτερικῶν τους διαφορῶν, συγκλίνουν πλέον σὲ δύο κατευθύνσεις, στὴν ἀποδοχὴ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ μας προσανατολισμοῦ καὶ στὴν ἀναγνώριση, παρὰ τὶς διαφοροποιήσεις στὴν διαβάθμιση, ὅτι ἔχει ἀρχίσει ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας. Αὐτὲς οἱ δύο κατευθύνσεις θὰ καθορίζουν τὴν πολιτική μας ζωὴ μέχρι τὶς εὐρωεκλογές∙ ἡ στροφὴ εἶναι σημαντική, διότι ὥς λίγους μῆνες πρὶν οἱ διαφορὲς ἦταν τεράστιες καὶ σὲ πολλοὺς φαίνονταν ἀγεφύρωτες, ὅταν τὰ περισσότερα κόμματα ἦταν ἐναντίον τῆς Εὐρωζώνης καὶ πρέσβευαν τὴν ἀποχώρηση τῆς χώρας ἀπ’ τὸ εὐρώ. Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κόσμου στὸν ἑαυτό του καὶ τῆς ψυχολογίας ἀνατάσεως εἶναι ὁ λόγος, διότι ὅλοι πιστεύουν, ὅτι ἔχουν περάσει οἱ μεγάλες δυσκολίες κι ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν κρίση∙ φυσικὰ κανεὶς δὲν λέει ὅτι ἔχουν ἀποκατασταθεῖ οἱ ἀδικίες τῆς τετραετίας κι ὅτι ἔχουν λυθεῖ τὰ προβλήματα. Ἴσως μάλιστα σὲ μερικὰ στρώματα νὰ εἶναι περισσότερα τώρα, ἀλλὰ ἔχει ἀπαλλαγεῖ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀπ’ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴν μεμψιμοιρία τῆς σοσιαλιστικῆς περιόδου. Αὐτὸ εἶναι πάντοτε τὸ πρῶτο καὶ σημαντικώτερο βῆμα.
Ἡ κωλυσιεργεία τῆς τρόικας, στὸν τρέχοντα ἔλεγχό της, εἶναι ἡ ἁπτὴ ἀπόδειξη γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες∙ τώρα ἀντιλήφθηκαμε ὅλοι μας, τὸ ποιὸς ἦταν ὁ πραγματικός της ρόλος ἀπ’ τὴν ἀρχὴ καὶ ποιὲς σκοπιμότητες ὑπηρετοῦσαν ὅσοι τὴν κάλεσαν καὶ τὴν ἐπέβαλαν στὸ κεφάλι μας. Οἱ δικαιολογίες, ὅτι δὲν γνώριζαν οἱ σοσιαλιστές μας τότε τὶς πραγματικὲς προθέσεις τῆς τρόϊκας καὶ οἱ κατηγορίες τους ἐναντίον τρίτων –κατὰ τῶν Γερμανῶν γενικά, ἐνῶ ἀποφεύγουν κατονομάσαι τοὺς φίλους τους μὲ καθημερινὴ συνεργασία κερδοσκόπους- δείχνουν πολιτικὴ δειλία καὶ πρόθεση ἀποκρύψεως πολλῶν, ὅσων ἔγιναν τὸ πρῶτο ὀκτάμηνο τῆς διακυβερνήσεως μετὰ τὶς ἐκλογές τοῦ 2009∙ εἶναι γνωστὰ αὐτὰ στοὺς ἀναγνῶστες «Τοῦ Ἐμμελοῦς» καὶ δὲν χρειάζεται ἐπανάληψή τους. Ὁ καθοριστικὸς παράγων τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς εἶναι ἄλλος, ἡ δεδομένη πεποίθηση τῆς κοινῆς γνώμης ὅτι ἔγιναν πολλὰ βρώμικα πράγματα ἐκεῖνο τὸ ὀκτάμηνο, τὰ ὁποῖα ἀποκαλύπτονται σταδιακά∙ εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ διαπλοκή, ἡ τόσο ἐξυμνήσασα τὸ Μνημόνιο τὰ πρῶτα χρόνια, ἀλλάζει στάση καὶ τὸ ἐπικρίνει πλέον, ἄλλο ἂν δὲν πείθει. Ὅλοι πιστεύουν τώρα ὅτι, ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν κρίση εἶναι δυνατὴ μόνο μέσα στὴν Εὐρωζώνη καὶ στὴν ἀνάδειξη καὶ ἀξιοποίηση τῶν δυναμικῶν μας κλάδων∙ ἡ διαδικασία ἔχει ἀρχίσει, ὄχι μόνο ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, ἀλλὰ κι ἀπ’ τὸν κόσμο τῆς ἀγορᾶς.
Ἡ καθυστερημένη στροφὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου πρὸς τὴν Εὐρώπη -μετὰ τῆν προσφορὰ γῆς καὶ ὕδατος στοὺς Ἀμερικανούς, γιὰ νὰ προσδιορίσουμε σαφέστερα τὸ γεγονός-, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀλλαγῆς τῆς κοινῆς γνώμης καὶ τῆς ἐμμονῆς της στὸν εὐρωπαϊκὸ προσανατολισμό∙ τὸ ἐὰν θὰ ἐπιτύχει, θὰ φανεῖ στὴν κάλπη ἀρχὲς Ἰουνίου, ἐκτὸς κι ἂν ὑπάρξουν ἄλλες ἐξελίξεις στὸ ἐνδιάμεσο. Στὴν Εὐρώπη ἐξασφάλισε τὴν ἐπιλογή του ὡς ὑποψηφίου τῆς ἀριστερᾶς γιὰ τὴν προεδρία τῆς Ἐπιτροπῆς, ἀλλὰ παραμένει πρόβλημα ἡ ἐπιρροὴ τῆς ἀριστερᾶς στοὺς Εὐρωπαίους, διότι φαντάζει στοὺς περισσότερους ὡς ἐπιστροφὴ στὰ ἐφιαλτικὸ παρελθὸν τοῦ σταλινισμοῦ καὶ τῆς ἰσοπεδωτικῆς νομενκλατούρας∙ στὴν Ἑλλάδα ὅμως τὰ προβλήματα εἶναι περισσότερα γιὰ τὸν πρόεδρο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Στὴν κοινὴ γνώμη ἐλάχιστοι πείθονται γιὰ τὴν εἰλικρίνεια τῆς μεταστροφῆς του κι ἀκόμη λιγώτεροι γιὰ τὴν ἱκανότητά του συλλήψεως καὶ ἀντιμετωπίσεως τῶν προβλημάτων τῆς χώρας. «Τώρα ξύπνησε;» ρωτοῦν οἱ περισσότεροι, καὶ προσθέτουν∙ ἐὰν εἶναι νὰ ἐπιλέξουμε φιλοευρωπαϊκὴ πολιτική, γιατὶ νὰ μὴν πᾶμε στὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ ὁ ὁποῖος ἔχει ἀποδείξει πολλὰ στὸ ἐσωτερικό, ὅπως τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας, καὶ στὸ ἐξωτερικό, τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀξιοπιστίας τῆς χώρας. Στὸ κόμμα του ὅμως ἀντιμετωπίζει τὰ χειρότερα προβλήματα∙ οἱ νοικοκυραῖοι καὶ ὁ κόσμος τῆς ἀγορᾶς φεύγουν προτροπάδην, ὅπως τὸ ἔδειξε στὶς ἐκλογὲς τοῦ ΤΕΕ καὶ τὰ ἀριστερὰ στελέχη πᾶνε στὸν Παναγιώτη Λαφαζάνη.
Οἱ διεργασίες στὸ ἐσωτερικό τους καθορίζουν πλέον τὶς ἐξελίξεις στὰ κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως∙ στὴν ἀξιωματικὴ οἱ διάφορες τάσεις της ἐκτινάσσονται, εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη. Πιὸ ἰσχυρὴ ἐμφανίζεται ἡ ἀριστερὴ πλατφόρμα, τουλάχιστον πρὸς τὸ παρόν∙ διαθέτει τὰ κριτήρια τῆς ἀριστερῆς παραδόσεως, τὴν στελέχωση καὶ τὶς διασυνδέσεις μὲ τὶς συντεχνίες, ἢ ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει ἀπὸ αὐτές, τὴν συνοχή ἀπέναντι στὴν ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς κατευθύνσεως, γνωστὰ αὐτὰ στὴν ἱστορία, καὶ συνέπεια ὡς πρὸς τὸν ἴδιο τὸν ΣΥΡΙΖΑ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ κεντρόφυγγες τάσεις εἶναι ποσοτικὰ περισσότερες∙ οἱ νοικοκυραῖοι κι ὁ κόσμος τῆς ἀγορᾶς διαρρέουν πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, καὶ ἀκολουθεῖ τὸ βαθὺ ΠΑΣΟΚ, τὸ ὁποῖο διαισθάνεται καὶ καταδεικνύει ὅτι δὲν ἔχει προοπτικὴ ἐξουσίας ὁ Ναπολεοντίσκος. Σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ γίνονται ἀντίστοιχες κινήσεις καὶ στὰ ἄλλα κόμματα, ἀλλὰ ἡ κάλπη θὰ δείξει τὸ τί ἔχει ἀπομείνει τελικά∙ τὸ ΚΚΕ ἐπιδιώκει τὴν συσπείρωσή του, ἡ ΔΗΜΑΡ μαζεύει τὰ ἀποτρίμματα καὶ ἡ ἀκροδεξιὰ σκέπτεται τὶς ἐπιπτώσεις τῆς φυλακῆς. Τὸ ζητούμενο εἶναι ἕνα, τὸ κενὸ στὸν παραδοσιακὸ κεντρῶο χῶρο, τὸ πῶς θὰ καλυφθεῖ∙ ἡ διαπλοκὴ τὸ γνωρίζει καὶ προσπαθεῖ ἀπεγνωσμένα νὰ τὸ καλύψει μὲ ἀνθρώπους της, ἀλλὰ μᾶλλον ἀποτυγχάνει, διότι δὲν πείθουν στὸν πολὺ κόσμο, οὔτε στοὺς πασοκογενεῖς. Ἀποπνέουν πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν ἀποπνικτικὰ τὸν παλιμπασοκισμό.
Ἡ μοναδικὴ συμπαγὴς πολιτικὴ δύναμις παραμένει ἡ Νέα Δημοκρατία μὲ τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ∙ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀναγνωρίζει τὰ ἐπιτεύγματά του, στοὺς δεκαοκτὼ μῆνες τῆς παραμονῆς του στὴν ἐξουσία καὶ στηρίζει ἀνεπιφύλακτα τὴν πολιτική του. Τὴν ἀπόδειξη τὴν προσφέρουν τὰ γεγονότα∙ ὁ κόσμος τῆς ἀγορᾶς ζεῖ τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας καὶ συμβάλλει στὴν ἐπιτάχυνσή της, παρὰ τὴν τροχοπέδη τῆς τροϊκας κυρίως μὲ τὶς δεσμεύσεις της στὶς τράπεζες γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς ρευστότητος τῶν μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων∙ οἱ δυναμικοὶ κλάδοι, ὅπως τουρισμός, ψηφιακὴ τεχνολογία, σημειώνουν ἐκπλήξεις καὶ ἡ εἰσροὴ ξένων ἐπενδύσεων πολλαπλασιάζεται, παρὰ τὴν ὑπονόμευση τῆς διαπλοκῆς καὶ τῶν παραγόντων τῆς κεφαλαιαγορᾶς. Ἡ ὑποχώρηση τῆς ὑφέσεως στὸ μηδὲν σχεδὸν τὸν τρέχοντα μῆνα θεωρεῖται οἰκονομικὸ θαῦμα ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους οἰκονομικοὺς κύκλους, ὅταν ἕνα χρόνο πρὶν ἦταν 7%∙ ἡ δυσκολώτερη φάση ἦταν αὐτή, τὰ ἄλλα βήματα ἀκολουθοῦν εὐκολώτερα, ἐκτὸς κι ἂν γίνει κάποιο σοβαρὸ λάθος ποὺ δὲν φαίνεται στὸν ὁρίζοντα. Οἱ δυνάμεις τῆς ἀτλαντικῆς καὶ ἐπιχωρίου διαπλοκῆς γνωρίζουν τὶς βαθύτερες αὐτὲς διεργασίες κι ἐπιχειροῦν τὴν ὑπονόμευσή τους, ὅπως τὰ περὶ ἀνθρώπων τοῦ Κώστα Καραμανλῆ∙ τὰ φαντάζονται καὶ τὰ διακινοῦν μετὰ μανίας, παρὰ τὴν συνεχῆ διάψευσή τους. Γνωρίζουν ἄριστα ὅτι, μαζὶ μὲ τὴν ὁσονούπω ἀνατέλουσα ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας, ἔρχεται καὶ τὸ τέλος της μὲ τὴν σημερινή της μορφὴ τουλάχιστον.