Πρὸς ἀνάκαμψη Εὐρωζώνης

Ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας τῆς Εὐρωζώνης θεωρεῖται δεδομένη πλέον ἀπὸ ὅλους τοὺς παρατηρητές∙ οἱ λόγοι εἶναι πολλοί: οἱ νότιες χῶρες ἔχουν ἀντιμετωπίσει τὰ περισσότερα προβλήματά τους καὶ ἐντὸς τοῦ ἔτους ἐξέρχονται ὅλες στὶς ἀγορές∙ ἡ αὐστηρὰ λιτότης ἐγκαταλείπεται καὶ ἀσκεῖται ἐπεκτατικὴ πολιτική, μὲ πρῶτο μέτρο τὴν μείωση ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα τῶν βασικῶν ἐπιτοκίων στὸ 0,25%, μὲ προοπτικὲς ἀρνητικῶν∙ ἡ ἑνοποίηση τοῦ τραπεζικοῦ συστήματος ἐπιτρέπει στὴν καλύτερη ἀπόκρουση τῶν κερδοσκοπικῶν ἐπιθέσεων. Τὸ Βερολίνο πρωτοστατεῖ στὴν ἄσκηστη τῆς ἀναπτυξιακῆς πολιτικῆς, καὶ κύριο μέλημά του εἶναι ἡ ὑπέρβαση τῆς κρίσεως στὴ Γαλλία∙ τὰ ὑπόλοιπα θεωροῦνται δευτερεύοντα, διότι καὶ τὸ Παρίσι ἀλλάζει πολιτικὴ καὶ ἐμφανίζεται πρόθυμο γιὰ στενὴ συνεργασία. Ἡ Ἀθήνα παρουσιάζεται κερδισμένη, διότι ἡ αἰσιοδοξία ἐπιστρέφει στὴν γηραιὰ ἤπειρο, μετὰ ἀπὸ τέσσερα χρόνια ὑφέσεως καὶ ἀπαισιοδοξίας∙ τὸ κέρδος εἶναι διπλό, ἀφοῦ ἡ ἀνάκαμψη ἔρχεται μὲ τὴν ἑλληνικὴ προεδρία.