Τῶν ἀδικουμένων οὐχ ἧττον

Ὁ νόμος, γιὰ τὴν παρέμβαση καὶ τρίτου πολίτου κατὰ τοῦ ἀδικοῦντος τρίτον, ἐθεωρήθη ὡς ἀκρογωνιαῖος λίθος εἰς τὴν ἄμεσον δημοκρατίαν∙ ὁ Σόλων εἶχε προβλέψει τὸν σχετικὸ νόμο, ὁ ὁποῖος διατηρήθηκε καὶ ἐπὶ Πεισιστράτου, διότι δὲν ἐτόλμησε καταργῆσαι αὐτὸν ὁ τύραννος. «Τοῦτῳ δὲ τῷ νόμῳ συμφωνοῦντα λόγον αὐτοῦ διαμνημονεύουσιν»∙ γιὰ τὸν νόμο αὐτὸ ἀναφέρονται καὶ τὰ λόγια τοῦ Σόλωνος. «Ἐρωτηθεὶς γάρ, ὡς ἔοικεν, ἥτις οἰκεῖται κάλλιστα τῶν πόλεων»∙ διότι, ὅταν ρωτήθηκε ποιὰ πόλη κατοικεῖται καλύτερα. «Ἐκείνη εἶπεν ἐν ᾗ τῶν ἀδικουμένων οὐχ ἧττον»∙ ἐκείνη εἶπε στὴν ὁποία ὄχι λιγώτερο κι ἀπ’ τοὺς ἀδικούμενους. «Οἱ μὴ ἀδικούμενοι προβάλλονται καὶ κολάζουσιν τοὺς ἀδικοῦντας»∙ οἱ μὴ ἀδικούμενοι ἔχουν τὴν δυνατότητα τῆς παρεμβάσεως καὶ τῆς τιμωρίας τῶν ἀδικουμένων. Εἰς τὴν ἄμεσον δημοκρατίαν ἐθεωρεῖτο, «χεῖρον τὸ ἀδικεῖν τὸ ἀδικεῖσθαι»∙ τὸ χειρότερο ἦταν ἡ συνήθεια τῆς ἀδικίας καὶ λιγώτερο ἡ νόμιμη ἀποκατάστασή της.