Εὐρώπη, ἐπίδειξη ἑνότητος

Οἱ τελετὲς γιὰ τὴν ἀνάληψη τῆς προεδρίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως προσέλαβαν ὄχι τυχαία πανηγυρικὸ χαρακτῆρα∙ δὲν ἦταν μόνο ἡ Ἀθήνα ποὺ ἤθελε τὶς τελετές, ὡς ἀνακούφιση τοῦ κόσμου μετὰ τὴν τετραετῆ περιπέτειά του, ἀλλὰ καὶ οἱ Βρυξέλλες ἐνδιαφέρονταν προβάλλειν πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, ὅτι πέρασε ἡ περίοδος τῆς κρίσεως καὶ ὅτι ἡ Εὐρώπη προχωράει μὲ ταχὺ βηματισμὸ πρὸς τὴν ἑνοποίησή της. Ὡς σταθμοὺς στὴν ἀλλαγὴ θεωρεῖται ἡ ἀπ’ εὐθείας ἐκλογὴ τοῦ προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ἡ ἑνιαία τραπεζικὴ ἀγορά, ἐνῶ ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν κρίση τῶν νοτίων χωρῶν σημαίνει στροφὴ πρὸς τὴν ἀνάπτυξη, μὲ τὴν ἀποδοχὴ ἐπεκτατικῆς πολιτικῆς∙ σύμβολο τῆς ἐξόδου ἀπ’ τὴν κρίση γίνεται ἡ Ἑλλάς, ὅπως πρὸ τετραετίας ἦταν τὸ σύμβολο τῆς χρεωκοπίας, μὲ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ διατυμπανίζουσα πομποδῶς ὅτι ἐπίκειται ἡ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης. Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Γερμανοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν πρὸς στὴν ἴδια κατεύθυνση κινεῖται.