Ἀμηχανία ἀντιπολιτεύσεως

Οἱ ταχεῖες καὶ καθ’ ὅλα νομότυπες διαδικασίες ἐκκαθαρίσεως τῶν σκανδάλων ἔχουν φέρει σὲ θέση ἀμηχανίας τὴν ἀντιπολίτευση, καθὼς δείχνει ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ παρακολουθήσει τουλάχιστον τὶς ἐξελίξεις∙ στὸ Ταχυδρομικὸ Ταμιευτήριο καὶ στὰ ἐξοπλιστικά, οἱ περισσότερες συλλήψεις μετατρέπονται σὲ φυλακίσεις, ἐνῶ τὸν δρόμο τοῦ Κορυδαλλοῦ πῆραν κι ἄλλοι τρεῖς βουλευτὲς τῆς ἀκροδεξιᾶς. Ἡ ἀποφασιστικότης τῆς κυβερνήσεως γίνεται ἀποδεκτὴ μὲ ἀνακούφιση ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη, διότι γιὰ πρώτη φορὰ διερευνῶνται ὅσες ὑποθέσεις φθάνουν στὴ δικαιοσύνη κι αὐτὸ ἀποτελεῖ κάτι νέο γιὰ τὴν πολιτική μας ζωὴ τῆς τελευταίας τριακονταετίας∙ ὁ προηγούμενος σοσιαλιστὴς πρωθυπουργὸς ἀπαντοῦσε στὶς καταγγελίες γιὰ σκάνδαλα, «ὅποιος ἔχει στοιχεῖα νὰ τὰ παραδώσει στὸν εἰσαγγελέα», ἀλλὰ τώρα ποὺ φέρεται τὸ ὄνομά του ἀναμεμιγμένο, τηρεῖ σιγὴν ἰχθύος∙ ἤδη ὅμως ὁ λαλίστατος Κάντας λέγεται ὅτι κατέθεσε ὅτι ἦταν ὁ ἄνθρωπος τοῦ πρωθυπουργοῦ στὴ διαχείριση τῶν ἐξοπλισμῶν. Τὰ περισσότερα, μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν λογαριασμῶν…