Ἐπίταση καταστροφολογίας

Ἡ καταστροφολογία ἐνισχύθηκε χθὲς ἀπὸ δύο ἀπρόβλεπτα γεγονότα∙ πρῶτον, τὴν ἀκύρωση ἀπ’ τὸ Συμβούλιο Ἐπικρατείας τῆς ἀποφάσεως γιὰ περικοπὴ τῶν ἀμοιβῶν τῶν ἐνστόλων τὸ 2012. Οἱ ἔνστολοι χάρηκαν μὲ τὴν ἀπόφαση, ἐνῶ ἡ κυβέρνηση ἀνακοίνωσε, ὅτι θὰ περιμένει τὴν ἐπίσημη δημοσίευσή της, γιὰ νὰ ἀπαντήσει∙ ἡ δαπάνη εἶναι μεγάλη, γύρω στὰ ἑκατὸ ἑκατομμύρια εὐρώ, ἀλλὰ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι ἀποτελεῖ προηγούμενο γιὰ παρόμοια ἀπόφαση καὶ γιὰ ἄλλες κατηγορίες μισθωτῶν. Τὸ πρόβλημα ἔγινε τούμπανο στὴν διαπλοκή, εἰς βάρος τῆς κυβερνήσεως, ἀλλὰ ἡ ἀπάντηση βρίσκεται στὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας. Ἡ διακήρυξη τοῦ Χριστόφορου Ξηροῦ, δεύτερον, γιὰ ἀντάρτικο πόλεων, ἔχει ἀντίκτυπο περισσότερο στὴν διεθνῆ εἰκόνα της χώρας∙ ἡ ἄνεση κινήσεων στὸν Κορυδαλλὸ καὶ ἡ εὐκολία τῆς ἀποδράσεως δείχνουν ὅτι διαθέτει τὴν στήριξη τῶν παρακρατικῶν μηχανισμῶν, ἀπ’ τὸ σοσιαλιστικὸ κράτος μέχρι τὶς ἀτλαντικὲς προσβάσεις του. Ὁ ἔλεγχος τῆς ΚΥΠ εἶναι τὸ πρόβλημα.