Δυναμικὴ τῆς Εὐρωζώνης

Ἡ δυναμικὴ τῆς Εὐρωζώνης ἀναδύεται ὡς μοναδικὴ διέξοδος, ὄχι μόνο γιὰ τὴν δυτικὴ οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν παγκόσμια συμπληρωματικὰ πρὸς τοὺς Ἀναδυόμενους∙ ἡ Γερμανία, ἀτμομηχανή της κανονική, εἰσῆλθε σὲ περίοδο ἀνακάμψεως, ἐνῶ ἔχουν ἐξέλθει ἀπ’ τὴν ὕφεση καὶ οἱ νότιες χῶρες, μὲ τὴν Ἑλλάδα ἐπίσης στὸν ἴδιο βηματισμό. Μεγάλος της ἀσθενὴς παραμένει ἡ Γαλλία, καθὼς ἡ κυβέρνησή της δὲν ἔχει ἐμπνεύσει ἀκόμη τὴν ψυχολογία τῆς ἐμπιστοσύνης στὴν ἀγορὰ καὶ στὸν ἐπιχειρηματικό της κόσμο, γιὰ τὶς ἀναγκαῖες μεταρρυθμίσεις κι ἀκόμη περισσότερο γιὰ τὴν συστράτευση ὅλων στὴν ἀνάκαμψη∙ ὁ πρόεδρός της ἔδωσε μία καλὴ συνέντευξη καὶ ξεχάσθηκε, ἐνῶ οἱ ὑπουργοί του ἀρκοῦνται στὶς διαφωνίες. Ἀναγκαστικὰ ἡ ἀνάκαμψη τῆς Γαλλίας θὰ ἔρθει ἀπ’ τὴν Γερμανία καὶ τοὺς ἄλλους ἑταίρους.