Πολιτικὲς ροὲς ἀνακάμψεως

Ὁ πολιτικὸς ἀντίκτυπος τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας εἶναι ἄμεσος στὸν κόσμο καὶ στὰ κόμματα∙ ὁ ἁπλὸς κόσμος ζεῖ πλέον τὴν ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας του καὶ ἐντάσσεται στὶς προσπάθειες αὐτὲς μὲ κάθε δυνατὸ τρόπο. Ἡ κυβέρνηση ἐμφανίζεται ἀρκούντως ἐνισχυμένη καὶ δικαιωμένη στὴν πολιτική της∙ μὲ τὴν ἀνάκαμψη καὶ τὰ προγράμματα καταπολεμήσεως τῆς ἀνεργίας ἀπαλύνονται σημαντικὰ προβλήματα. Ἡ ἀντιπολίτευση παραμένει ἕωλη, διότι εἶχε ἐπενδύσει τὰ πάντα στὴν ἀποτυχία τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ στὴν διαιώνιση τοῦ Μνημονίου∙ ἡ ἀποτυχία της γίνεται χειρότερη γιὰ τὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση, διότι σὲ λίγους μῆνες ἔρχονται οἱ ἐκλογὲς καὶ δὲν ἔχει δυνατότητα ἀλλαγῆς πολιτικῆς, ἐνῶ καὶ οἱ ἐπιλογές της στὴν Εὐρώπη τὴν ἀφήνουν ἐκτεθειμένη. Ὁ Ναπολεοντίσκος θεωρεῖται πλέον ὡς ἄσχετος μὲ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα καὶ μὲ μοναδικὸ ἔρεισμά του τὶς ὑπερατλαντικὲς ἐξαρτήσεις του∙ οἱ ἐπιλογὲς τῶν περιφερειακῶν ὑποψηφίων μεταφέρουν τὴν κρίση στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ κόμματος.