Μνημόσιο, προβλεπτὸ τέλος

Ὅλοι πλέον ἀναγνωρίζουν ὅτι εἶναι ὁρατὸ τὸ τέλος τοῦ Μνημονίου γιὰ τὴν Ἑλλάδα, μὲ πρῶτα τὰ ἀτλαντικὰ ἔντυπα, ὅσα λίγο καιρὸ πρὶν πρωτοστατοῦσαν στὴν καταστροφολογία∙ κυκλοφοροῦν διάφορες ἐκδοχές μὲ τὴν ἀναμάσησή τους ἀπ’ τὴν ἐπιχώριο διαπλοκή. Ἕνα εἶναι γεγονός, οἱ ἐπιτυχίες τῆς χώρας στὸ πρωτογενὲς πλεόνασμα, στὴν ἀνάκαμψη καὶ στὶς μεταρρυθμίσεις∙ αὐτὰ ἀναγνωρίζονται ἀπὸ ὅλους, ἂν καὶ δὲν εἶναι γνωστὰ τὰ τελικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα προβλέπονται πολὺ καλύτερα, ὁπότε στὴν τελικὴ διαπραγμάτευση θὰ εἶναι διαφορετικὴ ἡ θέση τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως. Ἡ αὔξηση τῶν δημοσίων ἐσόδων τὸ ἐπιβεβαιώνει∙ τελευταῖο ὀχυρὸ τῶν κερδοσκόπων ἀπομένουν οἱ δεσμεύσεις στὶς τράπεζες, γιὰ τὴν κανονικὴ λειτουργία τους καὶ τὴν ἐνίσχυση τῆς ρευστότητος τῆς ἀγορᾶς∙ οἱ οἰκονομικὲς ἐπιδόσεις τῆς χώρας πείθουν ὅτι δὲν ὑπάρχει πρόβλημα, ἀλλὰ οἱ τρόικανοι δὲν ὑποχωροῦν. Δὲν συγχωροῦν τὴν παταγώδη ἀποτυχία τους. Τελειώνει κι αὐτό, μὲ τὴν παρέμβαση τοῦ Βερολίνου.